Το Λαθος...

Ο Αντώνης Σαμαράκης όταν έγραφε  ότι …στο Καθεστώς που χωρίζει τους ανθρώπους σ' εκείνους που είναι μαζί του και σ' εκείνους που δεν είναι, υπάρχει ένα κρίσιμο, ένα μοιραίο λάθος… είχε κατά νου του  κρίνοντας πάντα από τα πεπραγμένα της ζωής του το ταξικό  πεπρωμένο του ανθρώπου.
Ο υποφαινόμενος και ελάχιστος σε σχέση με τον προαναφερθέντα  σκιαγραφεί και  αναφέρεται … στην σημερινή τραγική Ελληνική  πραγματικότητα  η οποία οδήγησε το κοινωνικό σώμα σε πλήρη αποσύνθεση οδηγώντας χιλιάδες πολίτες σε αυτοχειρία  εξ αιτίας ενός  κρίσιμου ακούσιου  και μοιραίου λάθους…έχοντας κατά νου του το λάθος σε πολλαπλασιαστή οικονομικής πρόβλεψης η του πολλαπλασιαστή στις αυτοκτονίες…

«Το λάθος» του Αντώνη Σαμαράκη αγγίζει το πρόβλημα της ψυχολογίας τρόμου του ατόμου την οποία χρησιμοποιεί ως εργαλείο το  εκάστοτε καθεστώς επιχειρώντας βάναυσα να το  εξουθενώσει  και να το μετατρέψει άβουλο και  χωρίς πεποίθηση, έτοιμο  να ενταχθεί ως απλό νούμερο-μονάδα  στην επιχειρούμενη δόλια πράξη-εξόντωση -αλλοτρίωση.

Το λάθος του ΔΝΤ δηλαδή ο  λάθος πολλαπλασιαστής δεν είναι αφηρημένη έννοια αλλά είναι ένα εργαλείο συγκεκριμένο προγραμματισμού της υποβάθμισης και της υποτίμησης των οικονομιών και κατ’ επέκταση των κοινωνιών όταν οι «οικονομικοί εγκέφαλοι» των χωρών αυτών προσφεύγουν σε αυτό για αναζήτηση οικονομικής βοήθειας.

Είναι περιττό, ανώφελο, ανόητο, και κουραστικό να επιχειρήσει κάποιος αυτές τις « ιδιαίτερες μέρες»να γράψει με σκοπό να «μορφώσει» η να ενημερώσει για αυτά που συμβαίνουν. Φαντάζει στο σύνολό της η πληροφόρηση «συμφωνημένη» σήμερα, και είναι σε όλους σχεδόν προκλητικά αδιάφορες μυριάδες τοποθετήσεις  καθότι περιγράφουν  τα ίδια και τα ίδια… και πάλι από την αρχή.
Είναι πιθανό και για το μέσο που απευθύνεται αυτή η αναφορά να είναι αδιάφορη και να μην τύχει δημοσίευσης, είναι πιθανό όμως αγαπητέ μου αναγνώστη αυτές οι «σκόρπιες σκέψεις» και απόψεις, να προκαλέσουν ένα ελάχιστο  ατομικό προβληματισμό, για ότι συμβαίνει πολύ κοντά μας…
Τι συμβαίνει κυρίως με την απρόσμενη κατάσταση του «νεόπτωχου» αλλά και την ανασφαλή θέση του «νεόπλουτου» που ως τέτοιος δυσκολεύεται να αντιληφθεί και να προσαρμοστεί στην νέα πραγματικότητα, τι συμβαίνει πολύ περισσότερο με τον εν δυνάμει  αυτοχειριάζομενο...

Τι δεν καταλαβαίνουν σήμερα και εκπλήσσονται οι υποκριτές και οι φαρισαίοι, του πολιτικού σκηνικού και όχι μόνο, η τι δεν θέλουν να καταλάβουν η τέλος τι δεν μπορούν να καταλάβουν, και γελοιοποιούνται διεθνώς επώνυμοι οικονομολόγοι όταν αυτό προτείνονται για την πολιτική σκηνή με την σιγουριά  του δημοσίου υπαλλήλου  ότι γνωρίζουν να σχεδιάζουν μακροοικονομικά  και μακροπρόθεσμα αλλά οι σχεδιασμοί τους να γεννούν φτώχια και αυτοχειρίες βραχυπρόθεσμα στην μικροοικονομία;

Αναφέρομαι σε όσους  χειρίστηκαν ως υπεύθυνα πολιτικά πρόσωπα  το πρόγραμμα  δημοσιονομικής προσαρμογής της Ελλάδας, χωρίς να δύνανται  οι περισσότεροι εξ αυτών να συντάξουν ισολογισμό περιπτέρου.

Ναι αγαπητέ Αναγνώστη, το λάθος του πολλαπλασιαστή είναι λάθος εσκεμμένο, είναι λάθος με την έννοια ότι το ΔΝΤ δεν αποτελεί εκκλησία να ρίχνει όποιος θέλει ότι οβολό επιθυμεί, αλλά είναι ο  σύγχρονος διεθνής τραπεζικός  εγκληματίας, και ως διεθνής οργανισμός δανείζει τα κράτη αλλά ως εγκληματίας δημιουργεί Γουατεμάλες και Ελλάδες σαν την σημερινή την δική μας Ελλάδα. 

Οι συγκεκριμένες γραμμές γράφονται  από  απογοήτευση αλλά και αηδία συνάμα, καθότι ο πόνος, η πείνα και ο θάνατος ,για τον υγιή τον χορτάτο και τον ζωντανό δεν μπορούν να κατανοηθούν αλλά ερμηνεύονται και αναλύονται με φιλολογική φλυαρία και ανυπέρβλητο θράσος, ακόμη και σήμερα ,που περισσεύουν όλα τους.

Ως αναγνώστης και απλός άνθρωπος που ζω αυτήν την ανυπέρβλητα οικτρή  πραγματικότητα, δεν επιθυμώ και αρνούμαι να  παρακολουθήσω την μισθωμένη πληροφόρηση αλλά και την ανούσια πια κατευθυνόμενη και εν πολλοίς πληρωμένη  αρθογραφία , η οποία περιγράφει και αντιγράφει χωρίς κανένα πια «ανθρώπινο» σημείο αναφοράς.

 Όταν συνάνθρωπε, ο άνθρωπος χάνει και την τελευταία του ελπίδα για ζωή εξ αιτίας ενός  λάθους  ασθενεί από κατάθλιψη, και  τότε γεννώνται και οι σκέψεις για αυτοχειρία, όταν δηλαδή δεν μπορεί να εξασφαλίσει πλέον τα προς το ζην  τότε τα ανθρώπινα στεγανά διαρρηγνύονται, και πιθανότατα  οδηγείται στην σκέψη της αυτοκτονίας, ως λύτρωση.

Όταν λοιπόν αυτή η κατάσταση οδηγεί καθημερινά στο θάνατο και ομολογείται από εκείνους που συνέβαλαν στην διαμόρφωσή της ότι πρόκειται περί λάθους βασικής παραμέτρου στον προσδιορισμό της , ομολογείται δε κυνικά και ξεδιάντροπα, τότε μάλλον οδηγούμαστε σε νέες μορφές κοινωνικής πραγματικότητας, και οργάνωσης.

Τέτοια πραγματικότητα βιώνει η Ελλάδα σήμερα, όταν το δίκαιο του νηστικού το υπερασπίζεται αν όχι ο ίδιος χορτάτος πολιτικός ο αντ’ αυτού περίπου χορτάτος δημοσιογράφος.

Η επικοινωνιακά προβοκατόρικη δε αναφορά στην δύναμη του λαού γενικώς να αντέξει και να ξεπεράσει την ανείπωτη κατάσταση, αποτελεί σήμερα έναν ψεύτικο θεατρινισμό, αγγίζοντας τα όρια του παραλογισμού, αφού δεν εξηγείται το πώς θα γίνει αυτό, αλλά γίνεται επίκληση του λάθους για την δικαιολόγηση της .

Η επίκληση  δε της γενικής ευθύνης και η ανίχνευση μέσα σε αυτή της προσωπικής ενοχής  για την ανεργία, την φτώχεια, την μιζέρια, είναι έννοιες για τις οποίες ο πολίτης πρέπει να πειστεί ότι έχει όχι μόνο μερίδιο ευθύνης αλλά ενοχής και προσωπικού λάθους,  αποτελεί κατά την άποψή μου προβοκατόρικη προσπάθεια, η οποία βρίσκει συμμάχους σε όλο το φάσμα της πολιτικής θρησκευτικής, κοινωνικής , δημοσιογραφικής και όχι μόνο διάστασης στην χώρα μας.

Προσωπική ενοχή αγαπητέ μου συμπολίτη, για το γεγονός του ότι ο διπλανός μας έχει καταστεί ήδη «ληξιπρόθεσμος» σε υποχρεώσεις και καταστάσεις της οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας.

Προσωπική ενοχή για το σημερινό status quo που μας προέκυψε από συγκεκριμένους χειρισμούς συγκεκριμένων ανθρώπων της πολιτικής και όχι μόνο, ενώ οι ίδιοι συνεχίζουν να εκλαμβάνουν την προσωπική τους παρέμβαση ως ελπίδα για την πατρίδα ,ακόμη και τώρα που ομολογείται και εκ των ιδίων όχι ότι δεν διάβασαν αλλά μάλλον δεν κατάλαβαν η έκαναν ότι δεν κατάλαβαν και αυτό είναι πατριωτικά καταδικαστέο.

του Χρήστου Παπαδημητρίου -- Κοινωνιολόγου - Οικονομολόγου

Read More

Ποινικη διαδικασια & Πολιτικο status quo

Με αφορμή την λυσσαλέα προσπάθεια του πολιτικού κατεστημένου (όχι κατ ανάγκη κομματικού με τους όρους του χθες), να αποφύγουν οι οφθαλμοφανώς υπεύθυνοι και  για την σημερινή τραγωδία της χώρας την ποινική διαδικασία.

Ως άλλες «αλλοδαπές καλλονές» εξ ανατολών ορμώμενες, σε αστυνομικό τμήμα χωρίς διαβατήριο… , φοβισμένα αλλά συνάμα με περισσό θράσος ακόμη  «ανθρωπάκια» προσπαθούν να εμποδίσουν πάση θυσία την  άρση της κοινωνικά αμαρτωλής πολιτικής ασυλίας.

Αποτελεί κοινό τόπο για κοινωνία ότι η διαφθορά της πολιτικής σκηνής δεν φαντάζει μόνο αλλά αποτελεί  έναν εκ των κυριότερων παραγόντων  για αυτή την τραγική πραγματικότητα.
Είναι πεπεισμένη δε στο σύνολο της η κοινωνία ότι πολιτικοί  οι οποίοι ενεπλάκησαν σε καταδικαστέες για την κοινωνία πράξεις και - κατά λάθος αποκαλύφτηκαν- πρέπει να αντιμετωπιστούν όπως και  όλοι οι πολίτες  χωρίς την προστασία της πολιτικής ασυλίας.
Λέγοντας πολιτική ασυλία εννοούμε την ασφάλεια της  πολιτικής κάλυψης την οποία συνταγματικά βεβαίως επικαλούνται όσον αφορά την θέση της «οι αμαρτάνοντες»,και συνειδητά αποφεύγουν την άρση της.

Και είναι κοινός τόπος ότι  οι πολιτικοί άνδρες που ασκούν εντίμως τα καθήκοντα τους δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα από μια δήθεν κακοπροαίρετη κατηγορία, και υπερασπίζονται την ηθική τους αν τύχει αλλά και τα πεπραγμένα τους  εκεί που τα  υπερασπίζονται όλοι οι πολίτες αυτής της πατρίδας.
Αποτελεί πεποίθηση αλλά και  απαίτηση ότι το ζήτημα της πολιτικής ασυλίας  για την κοινωνία έληξε, κατά συνέπεια οσο  γρηγορότερα αντιμετωπισθεί συνταγματικά, και απεγκλωβιστεί η πολιτική πράξη από την πολιτική αλητεία τόσο γρηγορότερα θα γεννηθούν παράμετροι ανάταξης της χώρας.

Η πολιτική μας κουλτούρα έως σήμερα θεωρεί δικλείδα ασφαλείας και υπερασπίζεται  με την έννοια της de jure παραχώρησης στον πολιτικό την πολιτική του  ασυλία, για να εκτελεί δήθεν χωρίς τον φόβο της κατηγορίας την πολιτική, πράξη ,αρκεί όμως να είναι κατ αρχάς νόμιμη και βεβαίως πολιτική η πράξη.

Αναμφίβολα λοιπόν η πολιτική ασυλία αποτελεί ανάχωμα  και αποδεικνύεται άλλη μια φορά σήμερα ότι πίσω της κρύβονται ανήθικα στοιχεία, κλέφτες αλήτες και κοπρίτες, πολιτικοί με προδιαγραφές «νταβατζήδων»  με χαρίσματα αναξιόπιστων και τιποτένιων   του ημερήσιου και νυχτερινού υπόκοσμου, μάγκες και ψευτόμαγκες πολιτικοί οι οποίοι άσκησαν τα καθήκοντα τους πλημμελώς και εν πάση περιπτώσει έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού τους την πολιτική αθλιότητα, και όχι την πολιτική και παραγωγική διαδικασία. αυτή είναι η πραγματικότητα αυτό πιστεύει ο κόσμος, αυτό πλανάται και αυτό λέγεται.

Ο πολιτικός πολιτισμός όμως δεν συνάδει και δεν προάγεται με τα χαρακτηριστικά που αναπτύχτηκαν στην χώρα μας έως  σήμερα, έτσι  φτάσαμε στο τελματώδη σημείο από άποψη διεφθαρμένων πολιτικών οντοτήτων, και κατά συνέπεια  διεφθαρμένων δικαστικών, θρησκευτικών και λοιπών δημοσιοϋπαλληλικών συνειδήσεων, αγνοώντας επιδεκτικά την πολιτική ορολογία η οποία ξεχωρίζει  την πολιτική διαδικασία ως το μείζον τον δε πολιτικό ως το έλασσον.

Πρόκληση ανυπέρβλητου πολιτικού αμοραλισμού η σημερινή πραγματικότητα ιδιαιτέρως με την  περίπτωση των διαφόρων «λιστών» που απεικονίζουν αγαπητέ αναγνώστη και  περιγράφουν το αποτέλεσμα του πολιτικού πεσιμισμού, με κύρια χαρακτηριστικά ύποπτες και δόλιες οικονομικές πράξεις, αλλά και «ληστών» με κύριο χαρακτηριστικό το  απύθμενο θράσος που πηγάζει από την πολιτική κάλυψη  που παρέχεται από την συνταγματικά προβλεπόμενη πολιτική ασυλία,
Σήμερα στην κοινωνία, για όποιον μπορεί και την αφουγκράζεται υπάρχει η αίσθηση και η πεποίθηση ότι η πολιτική ασυλία θα πρέπει να αίρεται σε κάθε περίπτωση που τα χαρακτηριστικά της προσομοιάζουν με την «καραμπινάτη αλχημεία» που διεπράχθη στο τελευταίο συμβάν για την χώρα μας.

Σήμερα η κοινωνία θεωρεί  ανησυχητικά εφησυχασμένο μεγάλο τμήμα του πολιτικού κόσμου το οποίο αν και φοβισμένο από την λαϊκή οργή λουφάζει ανησυχητικά και αδιάφορα, αγωνιώντας μόνο για την διατήρηση της ασυλίας και της παραγραφής των πολιτικών κακουργημάτων.

Το τμήμα αυτό του πολιτικού κόσμου δρώντας για δεκαετίες μέσα στην «δημοσιοϋπαλληλική του σιγουριά» δημιούργησε συνειδητά  αναγνώστη τις προϋποθέσεις της κληρονομικής του συνέχειας αλλά γέννησε και τις προϋποθέσεις της κοινωνικής ασυνέχειας με όλα όσα συμβαίνουν και δεν χρειάζεται να επαναληφθούν.

Ιστορική φαντάζει η σημερινή πραγματικότητα και επιβεβλημένο η πολιτική εξουσία να αφουγκραστεί την κοινωνία για το ποια άποψη έχει δημιουργηθεί, όσον αφορά συγκεκριμένες πολιτικές πρακτικές και με αυτό τον τρόπο θα διευκολύνει και  τους εμπλεκομένους να υπερασπιστούν τον εαυτό τους .
Άλλως οι ίδιοι φαίνεται ότι είναι πεπεισμένοι ότι θα επικρατήσει και θα λειτουργήσει ξανά το Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει, καλλιεργούν δε μια άνευ προηγουμένου παραμυθολογία μέσα στην οποία προσπαθούν και ενδεχομένως το πετύχουν ότι το πολιτικό σύστημα κινδυνεύει ότι η χώρα κινδυνεύει ότι τα πάντα κινδυνεύουν αν αυτοί οι ελεεινοί και τρισάθλιοι κάτσουν και υπερασπιστούν τα αυτονόητα στο εδώλιο του ποινικού ακροατηρίου.

Το μόνο που κινδυνεύει είναι η απερίγραπτα ανυπόληπτη κατάσταση του πολιτικού μας υπόβαθρου.
Εξ άλλου η κοινωνία θα επικροτήσει και θα επιβραβεύσει την άρση ασυλίας για όσους αλαζονικά θεώρησαν και θεωρούν ότι το κράτος χωρίς τους ιδίους δεν είναι δυνατόν να υπάρξει, οι πολίτες επίσης  πιστεύουν αναγνώστη ότι την υπεράσπιση του ήθους του ο πολιτικός δεν πρέπει να την αποφεύγει την ποινική ιδιαίτερα υπεράσπιση γιατί αναλαμβάνοντας την  πολιτική του κάνει χρήση του «σπιτικού δικαίου» και όλα τελειώνουν εκεί.

Η κοινωνία παρακολουθεί άναυδη την λυσσαλέα προσπάθεια για την μη άρση της πολιτικής ασυλίας, θα είναι ιστορικά πολύ μεγάλη η ευθύνη όσων το αποφασίσουν γιατί θα αγνοήσουν άλλη μια φορά την ισχυρή επιθυμία των πολιτών για ποινική τιμωρία και όχι πολιτική συγκάλυψη και κοροϊδία.
Εν κατακλείδι αγαπητέ μου συμπολίτη η πολιτική άρνηση ακόμη και σήμερα  όσον αφορά την απόδοση των ποινικών ευθυνών -γιατί αυτές είναι το ζητούμενο- δημιουργεί μέγιστο ανάχωμα στην πολιτική ανάταξη η οποία αποτελεί προϋπόθεση της όποιας οικονομική η άλλης  ανάταξης της χώρα μας, αν δε, δεν επιχειρηθεί σοβαρά, και κυρίως αν δεν ξεχωρίσει η ήρα  από το σιτάρι ,τότε είναι πιθανή η μετάβαση σε μια κατάσταση που πλείστοι εξ αυτών θα παρεμβαίνουν δήθεν για την Ελληνική Δημοκρατία, ζώντας όμως στην «προσωπική τους δημοκρατία που έχτισαν  καλυπτόμενοι πίσω από την πολιτική ασυλία,… ως άλλες εξ ανατολών καλλονές οι οποίες χωρίς τον προστάτη…αλήθεια τι είναι…?

*του Χρήστου Παπαδημητρίου -- Κοινωνιολόγου - Οικονομολόγου

Read More

…ειμαστε παιδια της ιδιας Πατριδας ;…

Με αφορμή την  τοποθέτηση του Προέδρου της Ελληνικής  Δημοκρατίας, ότι όλοι είμαστε παιδιά της ίδιας πατρίδας, και παράλληλα της δημοσιοποίησης του «τι έσχες» των πολιτικών της ίδιας πατρίδας...
Και βέβαια συμφωνούμε άπαντες στην  προφανώς αληθινή διαπίστωση ότι όλοι είμαστε παιδιά της ίδιας πατρίδας, θα πρέπει όμως  και όλοι να συμφωνήσουμε ότι η ανελέητη αλλά και ελεεινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται  σήμερα μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού προκύπτει και  από το γεγονός ότι ορισμένα παιδιά λεηλάτησαν την πατρίδα και άλλα την τίμησαν, αυτή είναι η πραγματικότητα, πέραν των όποιων λεκτικών ωραιοποίησεων.
Και αυτό καταδεικνύει το «έσχες»  πολλών εξ αυτών που επαγγελματικά ασχολήθηκαν με την πολιτική…και όχι μόνο.

[ Με μεγάλη ικανοποίηση δέχτηκε ο λαός μας την ανακοίνωση ότι οι αρχηγοί των παραδοσιακά μεγάλων πολιτικών κομμάτων και πλήθος άλλων πολιτικών που επαγγελματικά οι ίδιοι και οι οικογένειές τους εμπλέχτηκαν με την δραστηριότητα της πολιτικής κατέχουν τόσο πλούτο, που θα τους εξασφαλίσει την δύναμη το γόητρο και την κυριαρχία στην πολιτική σκηνή της χώρας μας και στο μέλλον, αφού αποδεικνύεται  και το 2012 ο εθνοσωτήριος  ρόλος τους στην ανάταξη της πατρίδας…
Και αυτή η πραγματική διαπίστωση, εν όψει μάλιστα της γέννησης του Θεανθρώπου, παίρνει μεγαλύτερη διάσταση αν συνδυαστεί και με την ανακοίνωση ότι μεγάλη οικονομική δυναμική διαθέτουν επίσης και θρησκευτικοί λειτουργοί, και αυτό σε μας τους πολίτες δημιουργεί επιπρόσθετη αισιοδοξία καθότι μας εφησυχάζει η άποψη ότι  έχουν κι αυτοί εξασφαλισμένη, όχι μόνο μια θέση στο θρησκευτικό γίγνεσθαι της ίδιας πατρίδας  αλλά και μια θέση  στον «παράδεισο»… στον οποίο άπαντες προσβλέπουμε.]
             Μη θεωρήσεις αγαπητέ μου συμπολίτη ότι αυτές οι σκέψεις γράφονται από φθόνο και ζήλεια για τους έχοντες και κατέχοντες, γράφονται από κάποιας μορφής απογοήτευση αλλά και αηδία συνάμα, καθότι ο πόνος, η πείνα και ο θάνατος ,για τον υγιή τον χορτάτο και τον ζωντανό δεν μπορούν να κατανοηθούν αλλά ερμηνεύονται και αναλύονται με φιλολογική φλυαρία και ανυπέρβλητο θράσος, ακόμη και σήμερα ,που περισσεύουν όλα τους.
Η τοποθέτηση δεν ενδιαφέρεται να περιγράψει την μεθοδολογία πλουτισμού των προαναφερόμενων ούτε να λοιδορήσει, αλλά ούτε και να αγνοήσει μια θλιβερή κατάντια πολιτικών και θρησκευτικών «οντοτήτων», που έχοντας αποδεχθεί apriori την σημαντικότητά τους,  και με περισσή αναλγησία επιχειρούν ακόμη οι μεν να μας σώσουν από τις εγκόσμιες προβληματικές οι δε να μας εξασφαλίσουν προνομιούχο θέση στον άλλο κόσμο.
Έχει ως σημείο αναφοράς την θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας ότι όλοι είμαστε παιδιά της ίδιας πατρίδας και αυτή η θέση σε αντιπαραβολή  με την «βλακώδη» πια διαδικασία της δημοσιοποίησης του «πόθεν έσχες» των πολιτικών, μια διαδικασία για ανόητους φίλε αναγνώστη γιατί είναι γνωστό και στους πρωτοετείς των οικονομικών σχολών ότι η φορολογική δήλωση μας πληροφορεί για αυτά που μπορούν να δικαιολογηθούν και μόνο.
Η επικοινωνιακή δε αναφορά στην δύναμη του λαού γενικώς να αντέξει και να ξεπεράσει την ανείπωτη κατάσταση ,αποτελεί σήμερα έναν ψεύτικο θεατρινισμό, αγγίζοντας τα όρια του παραλογισμού, αφού δεν εξηγείται το πώς θα γίνει αυτό.
Είναι δε προκλητικά κατανοητός ο λόγος των εθνοσωτήρων ώστε να αντιλαμβάνεται ο πολίτης την εσκεμμένη προσπάθεια όλων των παραπάνω να εμποτίσουν την κοινωνία με την άποψη και την θέση περί ατομικής ενοχής του πολίτη, όχι απλά της ευθύνης των πολιτών αλλά της ενοχής του πολίτη, όσον αφορά την παρούσα προβληματική .
 Αυτή η άποψη που έντεχνα καλλιεργήθηκε αλλά και περίτεχνα τροφοδοτεί μια νέα αντίληψη όσον αφορά την Κοινωνικοποίηση του Νέο έλληνα όχι μόνο σε ότι αφορά το γεγονός της συν ευθύνης που ενδεχομένως υπάρχει, αλλά και στο υποβολιμαίο θεώρημα ότι υφίσταται προσωπική ενοχή, για την ανεργία του και την προβληματική του.
 Η επίκληση της γενικής ευθύνης και η ανίχνευση μέσα σε αυτή της προσωπικής ενοχής  για την ανεργία, την φτώχια, την μιζέρια, είναι έννοιες για τις οποίες ο πολίτης πρέπει να πειστεί ότι έχει όχι μόνο μερίδιο ευθύνης αλλά και ενοχής, αποτελεί κατά την άποψή μου προβοκατόρικη προσπάθεια, η οποία βρίσκει συμμάχους σε όλο το φάσμα της πολιτικής θρησκευτικής, κοινωνικής , δημοσιογραφικής και όχι μόνο διάστασης στην χώρα μας.
Προσωπική ενοχή αγαπητέ μου συμπολίτη, για το γεγονός του ότι ο διπλανός μας έχει καταστεί ήδη «ληξιπρόθεσμος» σε υποχρεώσεις και καταστάσεις της οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας.
Προσωπική ενοχή για το σημερινό status quo που μας προέκυψε από συγκεκριμένους χειρισμούς συγκεκριμένων ανθρώπων της πολιτικής και όχι μόνο, ενώ οι ίδιοι εκλαμβάνουν την προσωπική τους παρέμβαση ως ελπίδα για την πατρίδα ,η διαμεσολάβηση στο θείο.
Προσωπική ευθύνη γιατί ως παιδιά της ίδιας πατρίδας έχουμε τις ίδιες υποχρεώσεις, ενώ ως παιδιά άλλου πατέρα έχουμε διαφορετικά «έσχες»,χωρίς αυτό να υποκρύπτει καμιά μομφή, αλλά να υπονοεί σαφώς ότι  το τι «Λοζάνη τι Κοζάνη» έχει μεγάλη διαφορά και απόσταση.     
Πιστεύω ότι σε αυτόν τον θεατρινισμό των δηλώσεων δεν υπάρχει ίχνος ειλικρίνειας, και οι οποίες σήμερα εκνευρίζουν  αφάνταστα καθότι δεν έμεινε στον πολίτη ίχνος ανοχής, αλλά και αντοχής. 
Ξύλινα λόγια, ψεύτικα λόγια, υποκρισία ,και ξεδιάντροπη προκλητικότητα, σε πέτρινα χρόνια και εποχές, σε μέρες περίσκεψης, και προβληματισμού, σε καιρούς χαλεπούς για το σύνολο του λαού μας.
Υποθέτω ότι και φέτος τα μηνύματα όλων τους για την γέννηση του Θεανθρώπου θα είναι και πάλι επανάληψη μιας εθιμοτυπικής ανοησίας  και καλλίτερα να σιωπήσουν, γιατί όλων τους οι αναφορές  θα προσεγγίζουν μια πιθανή ανάσταση παρακάμπτοντας την γέννηση, και ως άλλοι πόντιοι Πιλάτοι θα αναφερθούν στο έλασσον και θα αποφύγουν το μείζον.
Αγαπητέ αναγνώστη, η φτώχεια η πείνα και ο πόνος δεν αντιμετωπίζονται με την συνήθη υποκρισία, και με την συνήθη και ανελέητη παραμυθολογία, χωρίς αυτό να παραγνωρίζει το πρόβλημα και τις όποιες ειλικρινείς προσπάθειες αλλά και με την εικονική πραγματικότητα που περιγράφουν και αρέσκονται να αναφέρονται πολιτικοί και ιερωμένοι με αυτά… τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα …ακόμα και εν όψει των αληθινών και μεγάλων γεγονότων της χριστιανοσύνης, όπως είναι η γέννηση του χριστού μας.


                         Δέξου  σε παρακαλώ  ως Πολίτης  αυτό που μπορώ να σου στείλω… 2013 ευχές.

*του Χρήστου Παπαδημητρίου -- Κοινωνιολόγου - Οικονομολόγου

Read More

Αυτοχειρια…

Τραγικό αποτέλεσμα μιας διαχείρισης από part time… πολιτικούς.
                                                         
(Με αφορμή την ανακοίνωση του υπουργού προστασίας του πολίτη για τις αυτοχειρίες.)
Η κοινωνία ως άλλο κοινό -τραγικής παράστασης- βιώνει καθημερινά  την τραγικότητα που αφορά  αυτή η  ανακοίνωση.
Για αυτό το τραγικό έργο της νεότερης ιστορίας μας, δεν θα επέλθει  η εξιλέωση  των “ηθοποιών” και  με αυτή την παραδοχή  συμφωνεί η κοινωνία, η δε πολιτική εξουσία  φαίνεται να μην  μπορεί να την διαχειριστεί .

Ως αναγνώστης και απλός άνθρωπος που ζω αυτήν την ανυπέρβλητα οικτρή  πραγματικότητα, δεν επιθυμώ και αρνούμαι να  παρακολουθήσω την μισθωμένη πληροφόρηση αλλά και την ανούσια πια κατευθυνόμενη και εν πολλοίς πληρωμένη  αρθρογραφία, η οποία περιγράφει και αντιγράφει χωρίς κανένα πια «ανθρώπινο» σημείο αναφοράς.
  Εντούτοις έχει προκληθεί όχι μόνο ανήκεστος βλάβη με αλλοτριωτικά χαρακτηριστικά στον πολίτη σε σχέση με την «ζώσα» πραγματικότητα, αλλά ισχυρίζομαι ότι  και στο ζήτημα των αυτοχειριών πολιτική εξουσία και εξουσία της πληροφόρησης  κακοδιαχειρίζονται δεόντως το ζήτημα.

Η οδυνηρή σημερινή κατάσταση έχει περιγραφεί και περιγράφεται από το σύνολο σχεδόν του δημοσιογραφικού  και όχι μόνο κόσμου  σε καθημερινή βάση, προκαλώντας αναμφισβήτητα ερωτηματικά για το τι αποτελεί είδηση και το πώς μεταφέρεται η πληροφορία αλλά παράλληλα και μεγαλύτερη πιστοληπτική αδυναμία σε κάθε κοινωνική οικονομική αλλά και πολιτική διαδικασία.
Κι ενώ αυτή η πρωτοφανής προβληματική κατάσταση συνεχίζει, τροφοδοτούμενη κυρίως από την πολιτική ανεπάρκεια, καθίσταται φανερό πια ότι αυτό που έρχεται για την χώρα μας και για ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού της είναι αδιανόητο, απερίγραπτο και ασύλληπτο  όσον αφορά την  μη δυνατότητα επιβίωσης έστω και με πίστωση …
Και αυτή την αδυναμία του πολίτη να διαχειριστεί την ζωή του έστω και με πίστωση την καταγράφουμε ή ως δήθεν ενημέρωση για νούμερα τηλεθέασης ή ως στατιστικό μέγεθος περιγράφοντας με αριθμούς το απερίγραπτα μακάβριο μέγεθος των αυτοχειριών.
Η πίστωση είναι οικονομική διαδικασία και μάλιστα όταν υγιώς λειτουργεί η εμπορική δραστηριότητα αποτελεί, παραγωγικό έναυσμα προώθησης της επιχειρηματικής ανάπτυξης και επέκτασης.
Όλες οι διαδικασίες όμως είτε εμπορευματικές, είτε πολιτικές, είτε κοινωνικές και οικονομικές έχουν την δυνατότητα να επαναληφθούν ξανά και ξανά, πλην της ίδιας της ζωής η οποία  συνήθως έχει αρχή μέση και τέλος  εκτός κι αν συμβαίνουν αυτά που βιώνει μια μεγάλη μερίδα Ελλήνων σήμερα οπότε σε αυτή την ζωή δίνουν τέλος απρόσμενο αφού έχασαν την ελπίδα για ζωή…ακόμη και με πίστωση…
Το αποτέλεσμα αγαπητέ μου συμπολίτη από αυτήν την πραγματικότητα είναι η τραγική κατάληξη των συνανθρώπων μας  σε αυτοχειρίες, οι οποίες συμβαίνουν με μεγάλη συχνότητα.
Όταν ο άνθρωπος χάσει και την τελευταία του ελπίδα για ζωή  ασθενεί από κατάθλιψη και  τότε γεννώνται και οι σκέψεις για αυτοχειρία, όταν δηλαδή δεν μπορεί να εξασφαλίσει πλέον τα προς το ζην  ούτε υπό καθεστώς πίστωσης τότε τα ανθρώπινα στεγανά διαρρηγνύονται, και πιθανότατα  οδηγείται στην σκέψη της αυτοκτονίας, όταν δηλαδή δεν μπορεί να κατανοήσει την τελματώδη κατάσταση στην οποία βρέθηκε -κατάσταση αδιανόητη- τότε ηθελημένα ή αθέλητα ως λύση επέρχεται η αυτοχειρία-και φαντάζει ως λύτρωση…
Όχι  δεν είναι αυτή η πρόταση στο πρόβλημα, και το αναφέρω με τόσο απλά λόγια και απλό τρόπο.
Η αυτοχειρία γεννάει προβλήματα και δεν λύνει, προκαλεί μεγαλύτερο πόνο  και δεν μπορεί να αναφέρεται ως ακόμη μια περίπτωση με ανιστόρητο τρόπο από ανιστόρητους και αφιλοσόφητους ανθρώπους.
Τι σημασία έχουν σήμερα περισπούδαστες αναφορές για δημοκρατία και συμμετοχή, για θεωρίες οικονομικές για θεολογικές προσεγγίσεις όταν δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τι οδηγεί στην σκέψη για αυτοχειρία…
Σε καμιά περίπτωση δεν νοείται η επιλογή  της φυγής από την ζωή για το οποιοδήποτε πρόβλημα, η την οποιαδήποτε κατάσταση, όσο δύσκολη ,όσο τραγική, όσο ολέθρια, κι αν εμφανίζεται.
Θα ήταν πολύ εύκολο αγαπητέ μου αναγνώστη να «αυτοϊκανοποιηθώ» γράφοντας η αντιγράφοντας μελέτες κι αναφορές, ανεκδιήγητες μπουρδολογίες και άρθρα περί των αυτοκτονιών αλλά να μην προκαλέσω το ενδιαφέρον σου, να αλωθώ  δηλαδή σε γραφές που προκαλούν πια αηδία  και για τα γραφόμενα και  για τον γράφοντα.
Αυτό που πράγματι κατέγραψαν οι υπηρεσίες και ανακοίνωσε ο υπουργός, αποτελεί μια τραγική πραγματικότητα, η οποία φαίνεται δεν μπορεί να συνεχιστεί με ευχολόγια και αστοχίες πολύ δε περισσότερο δεν μπορεί  να διαχειριστεί  αυτό το μέγεθος το οποίο προκαλεί ανησυχία  από στελέχη πολιτικά που διατηρούν την ιδιότητα του πολιτικού με σχέση part time…

Η ελπίδα να μην χαθεί, η να ξανά ανακτηθεί, γιατί όσο ελπίζουμε μπορούμε και να ζούμε ,τώρα που τα πράγματα άλλαξαν και όσο ζούμε δυστυχώς κάποιοι συνάνθρωποί μας δεν μπορούν πια να  ελπίζουν…

*του Χρήστου Παπαδημητρίου -- Κοινωνιολόγος

Read More

«ΟXI» ΗΡΩΩΝ-ΑΝΔΡΩΝ & οχι… ανδρεικελων

«Με αφορμή την τοποθέτηση των προγόνων μας απέναντι στην ιστορία, εκ της οποίας προέκυψε η μνημειώδης  ρήση ότι οι «Ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες», και την σημερινή συγκυρία  εκ της οποίας συνάγεται ότι οι Έλληνες όποιοι κι αν είναι παραδίνονται ως ριψάσπιδες… όσον αφορά τον αγώνα για την πιθανή σωτηρία της χώρας»


Όχι…

Αγαπητέ μου αναγνώστη δεν αποτελεί αυτή η μικρή αναφορά άρθρο ή  σοβαροφανή έκθεση ή αν θέλεις περισπούδαστη μελέτη και ανάλυση για την σημερινή κατάσταση.
Κι ας  είναι αδιανόητο, κοινωνικά απαράδεκτο και πολιτικά ανεπίτρεπτο αυτό που συμβαίνει στην χώρα μας, γεγονός το οποίο φαίνεται  ότι θα λάβει χαρακτηριστικά εθνικής τραγωδίας.
Είναι όμως γεγονός ότι αυτές τις μέρες που στο Καλπάκι θα ξαναζωντανέψει το «ΟΧΙ» των προγόνων μας   Ηρώων Ελλήνων, στην Αθήνα άλλοι Έλληνες πολιτικοί και μη  συνεχίζουν τα πολιτικά ,οικονομικά αλλά πάντως «αντεθνικά»  παιχνίδια τους, συμφωνημένα η κατ άλλους ήδη επικαιροποιημένα.
Ναι…
Αγαπητέ μου αναγνώστη με την ανοχή του παρόντος  μέσου ο σκοπός της αναφοράς αυτής είναι η επιβεβαίωση της πιθανής σύμπτωσης των απόψεών μας σε ότι αφορά το νόημα και τον απόηχο των ημερών.
Ο απόηχος  των ημερών του 1940  είναι σαφής  και ξεκάθαρα συνεπάγεται ότι  οι Έλληνες τιμούν τον αγώνα και την θυσία εκείνων που άφησαν τα κόκαλα τους στο Καλπάκι πολεμώντας με ανορθόδοξο τρόπο σε μέσα μεθόδους και ισχύ.
Το νόημα  των ημερών του 2012 είναι ότι η θυσία του ελληνικού λαού φαίνεται ότι θα αποβεί άκαρπος καθότι πραγματοποιείται με ορθόδοξο πόλεμο, προμελετημένο σχέδιο και ανίσχυρο η κατ άλλους ανίκανο και άρα εθνικά επιζήμιο πολιτικό προσωπικό, το οποίο αντί να παράγει πολιτική καταστρέφει την πολιτική.
Ας είναι, η ελπίδα δεν πρέπει να χαθεί από την ψυχή μας ,και αν χαθεί ας χαθεί ως δυναμικό μέγεθος τελευταίο.
Για αυτό θα φροντίσει εξ άλλου πλήθος συμπατριωτών μας- πατριωτών οι οποίοι κατά την διάρκεια της επετείου του έθνους μας  θα προσευχηθούν για την σωτηρία της χώρας και των Ελλήνων από την «Αγία Σοφία» του Λονδίνου, δίπλα στις τράπεζες του Λονδίνου  και δίπλα στις θυρίδες και τα θησαυροφυλάκια που έχουν τοποθετήσει τον ιδρώτα τους…
Κι ενώ οι Έλληνες θα παρακολουθούν την δοξολογία με στραμμένο το νου τους στον πράγματι ηρωικό αγώνα κατά του φασισμού, άλλοι Έλληνες θα έχουν στραμμένο το μυαλό τους να μας σώσουν αλλά από μακριά, εκεί που μετέφεραν τις επιχειρήσεις τους και την εθνική τους μικρότητα  … σε ώρες και μέρες σε καιρούς και περιστάσεις που θα έπρεπε να είναι εδώ στον τόπο που τους γιγάντωσε.. οι ελεεινοί και τρισάθλιοι μικροέλληνες.

Ας είναι…
…  πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν Έλληνες και έλληνες…
Το έχει γράψει και καταγράψει η ιστορία, σήμερα  όμως εμείς αποτίνουμε φόρο τιμής στους Ήρωες  Έλληνες του 1940, οι οποίοι πράγματι ήταν Άνδρες πολέμησαν ως Ήρωες, και ήταν με βεβαιότητα Έλληνες.
Αιωνία η μνήμη αυτών των Ελλήνων προγόνων μας.

*του Χρήστου Παπαδημητρίου -- Κοινωνιολόγου - Οικονομολόγου

Read More

Η πολιτικη "αλητεια" αναχωμα για την πολιτικη αναταξη

Η πολιτική άποψη και σκέψη για να προαχθεί πρέπει να υφίσταται αξιόπιστος πολιτικός χώρος, η πολιτική πρακτική επίσης για να οδηγήσει στα όρια της ανάταξης όταν μάλιστα  συμβαίνουν σηψαιμικά φαινόμενα όπως σήμερα στην Ελλάδα, προϋποθέτει την ύπαρξη πολιτικών οντοτήτων, όχι βεβαίως σαν αυτές  που γελοιοποιούν διεθνώς σήμερα την χώρα μας, με το αδιανόητο παιγνιολόγημα έκλεψαν δεν έκλεψαν, και πόσα έκλεψαν.

Δυστυχώς …η πολιτική αλητεία αποτελεί όρο της πολιτικής διαδικασίας  στην χώρα μας…

Αποτελεί δε  κοινό τόπο, ότι το  ουσιαστικό  γεγονός που προκαλεί ανησυχία δεν είναι μόνο  το οικονομικό χάος η τα  όποια οικονομικά προβλήματα, αλλά η συνεχής και ανεξέλεγκτη πολιτική συμπεριφορά, και είναι ίσως η πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας μας, η «πολιτική» να βάλλεται τόσο σφοδρά ,και οι «πολιτικοί» να περιχαρακώνονται σε κλειστή επαγγελματική κάστα.

Τέτοια θλιβερά και αναξιόπιστα πρόσωπα με περισσό θράσος όμως  δεν κατέγραψε πολλές φορές  η πολιτική ιστορία της χώρας ,πολιτικούς αμοραλιστές έμπορους της δημόσιας περιουσίας και  ελληνικής αξιοπρέπειας, ελεεινούς υποθηκευτές της ζωής , και της ελπίδας των παιδιών μας.

Πολλές φορές η οικονομική  μας κατάσταση  αποτέλεσε θέμα παρέμβασης εξωτερικών οικονομικών η άλλων παραγόντων, καμία φορά όμως η οικονομική προβληματική δεν συνδυάσθηκε με τέτοιου τύπου πολιτική αδιαφάνεια, η οποία με την σειρά της προκάλεσε στην κοινωνία, μια αδιανόητη ανομία και εξαθλίωση, όχι γιατί δεν ενοχοποιούνται πολλά, αλλά γιατί κυρίως η μεταπολίτευση εξέθρεψε τους περισσότερους ερμαφρόδιτους πολιτικούς  τύπους  αυτής  της περιόδου

Η άσκηση της εξουσίας ακόμη και σήμερα  αγνόησε  και αγνοεί την έννοια του πολιτικού σεβασμού σε πολιτικές αρχές και αξίες, πολύ περισσότερο δε αγνόησε ετσιθελικά  και λειτούργησε έξω από το πολιτικό και πολιτειακό θεσμικό πλαίσιο.

Η Ανάταξη της πολιτικής συμπεριφοράς, προϋποθέτει δομική αναδιάρθρωση της πολιτικής κουλτούρας (γεγονός πράγματι δύσκολο)   και εντελώς μακριά από εκείνες που οδήγησαν σε αυτήν την  αχαρακτήριστη προσβολή του πολιτικού μας υπόβαθρου, από  τους φορείς των θεσμών , οι οποίοι αλαζονικά υπέσκαψαν την θεμελιώδη αρχή της πολιτικής ορολογίας ότι η «πολιτική» είναι διαδικασία παραγωγής πολιτικής σκέψης και πράξης ενώ ο «πολιτικός» πρόσωπο ,η διαδικασία αποτελεί το μείζον το πρόσωπο το έλασσον, και με τις ενέργειες των οδήγησαν όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και τους Έλληνες στην σημερινή κατάσταση, αυτή του πολιτικού αμοραλισμού, και της αδιαφορίας.

Η δομική αναδιοργάνωση και ανάταξη της οικονομικής μας κατάστασης με τον ένα η τον άλλο τρόπο, και αφού κάνει τον κύκλο της η παρούσα κρίση σε ορισμένο βάθος χρόνου θα επιτευχθεί.
Ταυτόχρονα όμως αν δεν επιχειρηθεί και η πολιτική επανατοποθέτηση σε σχέση με  το ποιο είναι το ζητούμενο ο «πολιτικός» και η επιβίωσή του, ή η «πολιτική», ο πολίτης θα συνεχίσει να μην συμμετέχει, ο νέος να μην τον ενδιαφέρει το πολιτικό γίγνεσθαι, και η κοινωνία να μπολιάζεται με άκρως αντιδημοκρατικές παραφυάδες .

Είναι επιβεβλημένη η παρατήρηση ότι μια ευνομούμενη πολιτεία πρέπει να θέτει και να τηρεί όρια στην άσκηση της πολιτικής, είναι αναγκαίο λοιπόν να οριοθετηθεί το πλαίσιο και να επαναπροσδιοριστεί με σύγχρονες θέσεις, το τι  επιτρέπεται και το τι απαγορεύεται στον πολιτικό, γιατί έως σήμερα δίνουν ακόμη την εντύπωση ότι επιτρέπεται όχι μόνο να λένε απερίγραπτες ανακολουθίες αλλά και να θεωρούν τον εαυτό τους εθνικό κεφάλαιο.

Στην οικονομική ανάταξη θα εξυπηρετήσει με εθνική προοπτική στο μέλλον η ανάταξη της σχέσεως του «πολιτικού» με την «πολιτική», με την έννοια (και μόνο) της οριοθέτησης όσον αφορά την πολιτική βούληση από την πολιτική δράση.

Οφείλουμε να επαναπροσδιορίσουμε την στάση μας απέναντι στον ψεύτικο καθωσπρεπισμό την γραβάτα και τους κάθε λογίς χαρτογιακάδες, οι οποίοι θεωρούν ακόμη σήμερα παρόλη την κατάντια που οδήγησαν τον τόπο, ότι αποτελούν κεφάλαιο για την χώρα.

Είναι εθνικά ανέντιμο, και πολιτικά ανεπίτρεπτο, μια νέα Δημοκρατία τριών μόλις δεκαετιών να μην έχει βάλει τα θεμέλια του σεβασμού στους θεσμούς , και να είναι έρμαιο των κάθε λογής «τυχοδιωκτών», γιατί πώς αλλιώς να χαρακτηρίσεις αυτόκλητα πρόσωπα από όλο το φάσμα της πολιτικής κοινωνικής θρησκευτικής και δικαστικής πραγματικότητας που ενεπλάκησαν στην διαχείριση της εξουσίας να συμπεριφέρονται ως οι «αλητάμπουρες» του ποδοσφαίρου, και οι «νταβατζήδες» του ημερήσιου και νυχτερινού υπόκοσμου.

Είναι δε προβοκατόρικη αν όχι άσχετη και άστοχη αλλά και ατεκμηρίωτη η άποψη που οι επαγγελματίες της πολιτικής θέλοντας να αποκρύψουν την πραγματικότητα επικαλούνται την Δημοκρατία, μόνο που με την συμπεριφορά τους έχουν πείσει το κοινωνικό σύνολο ότι πλείστοι εξ αυτών είναι αναξιόπιστοι και αξιοθρήνητα υποκείμενα του κοινού ποινικού δικαίου.

Κι αν αυτή η Δημοκρατία είχε ως σημεία αναφοράς τους θεσμούς κι όχι τα πρόσωπα, τότε σήμερα η ελληνική πραγματικότητα παρόλα τα διαρθρωτικά της προβλήματα θα είχε να παρουσιάσει  λύσεις και προτάσεις, ενώ σήμερα έχει να παρουσιάσει πολλά   παζλ κλεφτών και ερμαφρόδιτων χαρτογιακάδων της ελληνικής πολιτικής  σκηνής και όχι μόνο .

Η Δημοκρατία είναι θεσμικά έωλη γιατί σε άλλη περίπτωση  δεν θα μπορούσαν αυτοί οι «τιποτένιοι» από όλους τους χώρους να κλέβουν ,και να ασελγούν στη δημόσια περιουσία, και αξιοπρέπεια χαρακτηρίζοντας το νόμιμο ως ηθικό, η την κλοπή ως φροντίδα για τα γεράματα.

Εν κατακλείδι αγαπητέ μου συμπολίτη η πολιτική αλητεία σήμερα δημιουργεί μέγιστο ανάχωμα στην πολιτική ανάταξη η οποία αποτελεί προϋπόθεση της όποιας οικονομική η άλλης  ανάταξης στην χώρα μας, αν δε, δεν επιχειρηθεί σοβαρά ,τότε είναι πιθανή η μετάβαση σε μια κατάσταση που πλείστοι εξ αυτών θα παρεμβαίνουν δήθεν για την Ελληνική Δημοκρατία, ζώντας όμως στην «προσωπική τους δημοκρατία που έχτισαν κλέβοντας και γλείφοντας και συρόμενοι με τα κερατά τους».

*του Χρήστου Παπαδημητρίου -- Κοινωνιολόγου - Οικονομολόγου

Read More

Αξιολογηση και Εφεδρεια

(Με αφορμή αγαπητέ αναγνώστη την απίστευτη και πιθανότατα ανίατη «πολιτισμική καθυστέρηση»,όλων όσων ακόμα και σε αυτή την ανείπωτη κατάσταση για την χώρα, το μυαλό τους είναι εκεί που έμαθαν τόσες δεκαετίες να είναι στους …διορισμούς…
Αυτά τα «πολιτισμικά-πολιτικά υπολείμματα», πράγματι δεν μπορούν η ακόμη δεν θέλουν η  ίσως δεν δύνανται να διακρίνουν την εθνική περιπέτεια από το στενό τους πολιτικό  και όχι μόνο όφελος.)
                                                          
Η Αξιολόγηση αποτελεί μείζονα διαδικασία  και επιτακτική ανάγκη εκσυγχρονισμού του κράτους ,η εφεδρεία ελάσσονα  και μάλιστα κοντόφθαλμη και αναποτελεσματική  αλλά  και πρόχειρη στην σύλληψη  και την εφαρμογή της  ως εργαλείο περιορισμού του δημόσιου χώρου.
Κατά συνέπεια  φαντάζει αδιανόητο σε αυτές τις πραγματικά οριακές στιγμές για την ισορροπία του κοινωνικού κράτους να μην προτάσσεται μια οφθαλμοφανής διαδικασία και  οπωσδήποτε νομιμοποιημένη στην κοινωνική βάση και βεβαίως συνταγματικά αποδεκτή.

Αποτελεί αποδεδειγμένη παραδοχή για τους κατέχοντες κοινή λογική  και στοιχειώδεις γνώσεις δημοσίου δικαίου, ότι ο περιορισμός του κράτους όσον αφορά το ανθρώπινο δυναμικό  δεν μπορεί να συντελεστεί με αυτόν τον ανορθόδοξο τρόπο και με  αυτήν την πρωτόγνωρη και εκβιαστικά προτεινόμενη μέθοδο της εφεδρείας η οποία όπου εφαρμόστηκε είχε την λογική της  εφεδρείας σε ζώα ,πράγματα  και καταστάσεις ,ποτέ σε ανθρώπους.

Η εφεδρεία σε ανθρώπινο υλικό  και με αυτή την λογική που της προσέδωσαν  οι ευρωπαίοι τεχνοκράτες και μη γνώστες  όπως αποδεικνύεται της ελληνικής πραγματικότητας έχει μια ανακόλουθη λογική σε σχέση με  τον επιδιωκόμενο σκοπό τόσο βραχυχρόνια πολύ δε περισσότερο μακροχρόνια.

Το παράδοξο όμως  είναι ότι η ελληνική πολιτεία  δέχτηκε και αποδέχτηκε την εφαρμογή της εφεδρείας  παραπέμποντας πιθανότατα στις καλένδες την αξιολόγηση, είτε γιατί οι πολιτικοί που ασκούν εξουσία  αδυνατούν να λειτουργήσουν ως πολιτικοί κυρίαρχου κράτους είτε γιατί στο πίσω μέρος του μυαλού τους λειτουργεί ακόμη το κομματικό κράτος .

Είναι γνωστό ότι  στην Ελλάδα  ο δημόσιος τομέας υπερέβη κάθε όριο εξ αιτίας του  «συστήματος»,  έννοια η οποία έχει αποκτήσει μια ξεχωριστή σημειολογία ,αντιθέτως είναι μια έννοια  την οποία δεν μπορούν οι Ευρωπαίοι να αντιληφθούν και να κατανοήσουν έξω από τα  επιστημονικά πλαίσια του όρου δηλαδή, ακούγοντας την φράση « the system» εννοούν  προφανέστατα την έννοια της φυσικής  επιστήμης  και όχι την πρακτική διαδικασία που ακολούθησε η πολιτική  και οι πολιτικοί μας, όσον αφορά την διαχείριση του δημοσίου με ανθρώπινο δυναμικό.

Η αξιολόγηση του δυναμικού σε κάθε φάση είναι σύμφυτη πράξη με την ανάπτυξη  την ορθολογιστική διαχείριση και την παραπέρα εξέλιξη και προώθηση της όποιας αποτελεσματικότητας του παρεχόμενου έργου.

Αποτελεί  κατά συνέπεια ένα δυναμικό εργαλείο  και είναι  απαραίτητη διαδικασία εκσυγχρονισμού  της δημόσιας διοίκησης και βέβαια αποτελούσε ενίοτε αίτημα των πολιτικών εκφράσεων και κομμάτων , ουδέποτε όμως έως σήμερα και σε καμία των περιπτώσεων δεν μπόρεσε να τεθεί σε εφαρμογή και να προσφέρει τα αποτελέσματά της στην ελληνική κοινωνία.

Η άρνηση της αποδοχής και της εφαρμογής της είχε και έχει σχέση με την  παγιωμένη λογική του κομματικού κράτους, ενός κράτους που σε κάθε εκλογική αναμέτρηση μεγάλωνε όσον αφορά το ανθρώπινο υλικό  δημιουργώντας έτσι μια ανεπαρκή πληθωρική αναποτελεσματική και χωρίς καμία λογική ανάπτυξης της  δημόσιας διοίκησης .

Σε αυτό συμφωνούμε όλοι χωρίς καμία αναστολή ,σε αυτό που δεν συμφωνούμε είναι το γεγονός ότι ενώ δεν αξιολογήσαμε το προσωπικό που διορίσαμε και προσλάβαμε, τώρα με πρόχειρες αντισυνταγματικές  και μακροπρόθεσμα  αντιοικονομικές διαδικασίες δεν θα το αξιολογήσουμε ούτε στην  πρόωρη έξοδο, την οποία   μας υπέδειξαν ως μέτρο δημοσιονομικής εξυγίανσης, τεχνοκράτες-αριθμάνθρωποι χωρίς καμία σχέση και γνώση με την  Ελληνική πραγματικότητα.

Κι ενώ η γιγάντωση του κράτους έγινε με όρους πολιτικού «τσαρλατανισμού» τώρα  φαίνεται ότι οδηγούμαστε στη μείωσή του με όρους επιβαλλόμενους έξωθεν κατά παράβαση των συνταγματικών επιταγών, και όχι μόνο.

Δεν  τολμούμε δε να αρθρώσουμε πολιτικό αλλά και ρεαλιστικό λόγο για την  προφανή  αντίφαση  όσον αφορά το τι πρέπει να γίνει πρώτο και τι δεύτερο εξαιτίας του γρήγορου δημοσιονομικού και βραχυπρόθεσμου οφέλους που μας επιβάλλεται να επιτύχουμε.

Αυτό το λάθος είναι πιο επικίνδυνο από το πρώτο.

Αυτό το λάθος  μακροπρόθεσμα θα κοστίσει ακριβότερα στην ελληνική κοινωνία  αν γρήγορα δεν προταθεί η  διαδικασία της αξιολόγησης του ανθρώπινου υλικού και ενεργοποιηθεί κατόπιν η  όπως-όπως  και  άχαρη διαδικασία της εφεδρείας των υπαλλήλων.

Σε κάθε άλλη περίπτωση θα αποστεωθεί το ελληνικό δημόσιο από  αξιόλογα στελέχη από την άποψη εμπειρίας και ήθους  με αποτέλεσμα να βαθύνει ακόμη περισσότερο το χάσμα ανάμεσα στο λογικώς πρακτέο και επιθυμητό και στην γραφειοκρατία και την αναποτελεσματικότητα.

Η αξιολόγηση δύναται να διατηρήσει και να στηρίξει σε αυτή την πολύ επικίνδυνη φάση για την Ελλάδα ανθρώπους  και στελέχη που έχουν τις ικανότητες για να αποτελέσουν αυτές εφαλτήριο για την ισορροπία της διοίκησης.

Βέβαια ήταν και είναι πολιτική απόφαση η μη έναρξη της εφαρμογής της αξιολόγησης, και ήταν και είναι απολύτως κατανοητό ότι αν δεν προκύψει πολιτικός ανασχεδιασμός και κατά συνέπεια ανάταξη πολιτικών διαδικασιών, οι πολιτικοί μας  θα θεωρούν αυτά που τους υποδεικνύονται από ανθρώπους με άλλη κουλτούρα άκριτα εντελώς ως δήθεν απαραίτητα για τον εκσυγχρονισμό.

Δυστυχώς η προτεινόμενη εφαρμογή της διαδικασίας της  εφεδρείας ως εργαλείο περιορισμού του κράτους αποτελεί ισοπεδωτική κατάσταση  πρόχειρης σκέψης αλλά και θεώρησης των πραγμάτων, έχοντας ολέθρια αποτελέσματα όσον αφορά στελέχη χρήσιμα έμπειρα και αξιόλογα για την εύρυθμη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών.

Θα αποτελέσει ιστορικό λάθος σε αυτή την φάση ανασυγκρότησης με όλα τα άλλα προβλήματα  αν αποστραγγιστεί το δημόσιο από στελέχη  και υπάλληλους οι οποίοι έχουν  την καλή έξωθεν μαρτυρία  από άποψη ήθους κατάρτισης επάρκειας και φιλότιμου.

Είναι εξωφρενικό να δέχεται άκριτα και ετσιθελικά  ο πολιτικός κόσμος να εφαρμοστεί  μια αναποτελεσματική διαδικασία  δοκιμασμένη επιτυχώς μόνο σε ζώα στο βωμό του βραχυπρόθεσμου δημοσιονομικού οφέλους.

Μακροπρόθεσμα όμως  θα εκλείψει ανθρώπινο υλικό το οποίο αν είχε προηγηθεί η αξιολόγηση του και είχε  ακολουθήσει η όποια διαδικασία εξόδου θα επέρχονταν όχι μόνο οικονομικά θετικά αποτελέσματα αλλά και λειτουργικά χρήσιμα, αφού θα απομακρύνονταν αυτοί οι οποίοι πράγματι είχαν τις προδιαγραφές για εργασία στο σπίτι τους η στα κομματικά γραφεία και όχι στο δημόσιο.

*του Χρήστου Παπαδημητρίου -- Κοινωνιολόγου - Οικονομολόγου

Read More

Χαμογελα, ρε… Τι σου ζητανε;

Πώς όμως; όταν συμβαίνει και  στην  Ελληνική Κοινωνία  αυτό που συνέβη στον Χρόνη Μίσσιο :
                    Καταδίκη σε θάνατο-ανελέητη και ψυχοφθόρα αναμονή εκτέλεσης. Eκείνος σώθηκε από τυχαίο γεγονός … Εμείς;

 Οι παρακάτω σκέψεις σκοπό έχουν μόνο τον  πολιτικό προβληματισμό, με δεδομένο αγαπητέ αναγνώστη ότι και σε  τούτες τις «στερνές ώρες» της ανελέητης ανάγκης για  επιβίωση,  οι επαγγελματίες της πολιτικής και πρωτίστως υπεύθυνοι του ελληνικού ναυαγίου  επιχειρούν την πολιτική των διάσωση αγνοώντας αλαζονικά  αλλά και ανιστόρητα  την κοινωνική επιταγή για αλλαγή στα πολιτικά ήθη  στις νοοτροπίες και  τις συμπεριφορές.
  Ως πολίτης που βιώνω τα προβλήματα που γέννησε μια κατάσταση την οποία δημιούργησαν «επίορκοι και ανίκανοι  λειτουργοί»,από όλες τις με υψηλές αμοιβές εξουσίες του κράτους δικαίου με τιποτένια χαρακτηριστικά, ,θα περίμενα όπως  και ο κάθε Έλληνας μετά και την τελευταία  εκλογική τοποθέτηση επισημάνσεις, αλλά και στάσεις πολιτικές και όχι κομματικές με λογικές και πρακτικές   καταδικασμένες και ξεπερασμένες.
Γεγονός εντούτοις  που προκαλεί ανησυχία επιπρόσθετη  σήμερα  για την Δημοκρατία και την Πολιτική γενικότερα είναι πέρα από  τα πρόσωπα  και τα  ποσοστά που έδωσε το εκλογικό σώμα στο ένα η το άλλο πολιτικό κόμμα  το πραγματικό γεγονός του ποσοστού και η ηλικιακή διάρθρωση των πολιτών που τοποθετήθηκαν θετικά σε πολιτικό χώρο που βρίσκεται απέναντι από την Δημοκρατία.
Το φαινόμενο του Φασισμού είναι εξηγήσιμο Κοινωνιολογικά, γεννιέται και αναπτύσσεται μέσα στην Δημοκρατία  και  αποτελεί ανάχωμα  και ανασταλτικό παράγοντα της περαιτέρω εξέλιξης της.
Αν μείνουμε στην αριθμολογία  και στην στείρα πολλές φορές κατευθυνόμενη  κουβέντα στα μέσα, και στην επιφανειακή συζήτηση «περί φασισμού γενικά» ,ελλοχεύει ο κίνδυνος της κοινωνικοποίησης  σε αντιδημοκρατικές συμπεριφορές κυρίως των νέων που βιώνουν μια απροσδιόριστα χαώδη κατάσταση χωρίς να ευθύνονται  αλλά και στην αιώρηση της υποβολιμαίας  άποψης ότι η εμφάνιση του φαινόμενου αποτελεί  δήθεν στάση μόνο διαμαρτυρίας των πολιτών .
Η ανεξέλεγκτη πολιτική συμπεριφορά  που δημιούργησε, αυτή την προβληματική  είναι ίσως η πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας μας, που οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα  η «πολιτική» να βάλλεται τόσο σφοδρά ,και οι «πολιτικοί» να περιχαρακώνονται σε κλειστή επαγγελματική ομάδα με ότι αυτό συνεπάγεται μέσα και έξω από την Ελλάδα-να συμπεριφέρονται δηλ. ως να μην κατανοούν το εφιαλτικό τοπίο που προέκυψε από συγκεκριμένες «πολιτικές» όχι μόνο για την οικονομία αλλά και για τον κοινωνικό  ιστό γενικότερα, όπως για παράδειγμα  η  συμπεριφορά για ακραίες πολιτικές επιλογές  στις  εκλογές. 
Ακραίες, αλλά  η Δημοκρατία είναι το  πολίτευμα που γαλουχεί ενίοτε και τις συνθήκες της εκτροπής της, όταν βέβαια βρίσκονται και υποβοηθούν  σε αυτό φυσικοί αυτουργοί, αυτούς που η ιστορία χαρακτηρίζει  επίορκους και η κοινωνία ανδρείκελα.
Ποτέ στη νεότερη ιστορία της Ελλάδος η  όποια προβληματική δεν συνδυάσθηκε με τέτοιου τύπου πολιτικό αμοραλισμό, ο οποίος με την  σειρά του προκάλεσε στην κοινωνία, την άποψη  ότι σήμερα  οι «πολιτικοί» αποτελούν αναστήματα τα οποία   φαίνεται ότι  δεν μπορούν να ανταποκριθούν η ακόμη χειρότερα ανταποκρίνονται πλημμελώς στην εκτέλεση των καθηκόντων των, δυστυχώς είναι σκληρό, αυτό όμως με την πρακτική των απέδειξαν, και ομολογείται  κυνικά στις μεταξύ των φιλοφρονήσεις.
 Θλιβερό το φαινόμενο της ανεπάρκειας των ανθρώπων της πολιτικής , αλλά καταγεγραμμένο πλέον με νούμερα, δεν είναι αυθαίρετο να ισχυριστούμε ότι είναι η γενιά μικρών αναστημάτων οι οποίοι καλούνται να λύσουν μεγάλα προβλήματα τα οποία δημιούργησε η ανικανότητά των και όχι μόνο.
Συμπεριφορές που οδήγησαν τμήμα του εκλογικού σώματος σε επικίνδυνες αλλα «απόλυτα εξηγήσιμες επιλογές»  και τις οποίες  εντελώς ανιστόρητα ερμηνεύουν και πάλι επιφανειακά και αντιεπιστημονικά  κυρίως οι πολιτικοί αλλά και  λοιποί τρίτοι στις ατελείωτες και πληρωμένες τηλεοπτικές δήθεν συζητήσεις.
Η πολιτική άποψη και σκέψη για να προαχθεί πρέπει να υφίσταται πολιτικός χώρος, για να υπάρχει πολιτικός χώρος απαιτείται να τον στηρίζουν πολιτικές οντότητες ήθους και δυναμικής, και με αυτή την δημοκρατική πραγματικότητα ο λαός μας έχει αποδείξει ότι συμφωνεί απολύτως, κατά συνέπεια τον αδικεί αυτή η διαχέουσα άποψη περί συμμετοχής σε μη δημοκρατικές ενασχολήσεις.
Η άσκηση της εξουσίας τα προηγούμενα χρόνια αγνόησε την πολιτική βούληση των πολιτών η οποία διαμορφώνεται συνήθως με πολιτικές λόγων, ασκήθηκε πέρα και έξω από κάθε λογική, αγνοώντας επιδεκτικά η κατ άλλους προσβάλλοντας χαρακτηριστικά  τον πολίτη και την κοινωνία.
Τούτο σημαίνει ότι  αν δεν επιχειρηθεί η πολιτική επανατοποθέτηση σε σχέση με  το ποιο  είναι το ζητούμενο ο «πολιτικός» και η επιβίωσή του, ή η «πολιτική», ο πολίτης θα συνεχίσει να  συμμετέχει και σε μη δημοκρατικές διαδικασίες , επίσης να μην τον ενδιαφέρει το πολιτικό γίγνεσθαι, η αποχή να μεγαλώνει ,η κοινωνία να μπολιάζεται με άκρως αντιδημοκρατικές παραφυάδες ,και η Δημοκρατία να τίθεται υπό αμφισβήτηση.
«Αυτό σημαίνει ότι η όποια  ανάταξη στην οικονομική μας  πανωλεθρία αν ταυτόχρονα  δεν επιχειρηθεί και η ανάταξη στο πολιτικό υπόβαθρο, όσον αφορά την  θεμελιώδη αρχή της πολιτικής ορολογίας ότι η «πολιτική» είναι μοναδική  διαδικασία στο θέμα της  εξέλιξης της Δημοκρατίας, ενώ ο «πολιτικός» πρόσωπο και οφείλει ως εκ τούτου να  την υπηρετεί έχοντας σήμερα ιδιαίτερα υπ όψη του ότι η φαύλη διαχείριση των κοινών θα  τον οδηγεί στο μέλλον   εκεί που οδηγείται  και ο  κοινός εγκληματίας.
Αυτό σημαίνει ότι αν δεν επιχειρηθεί και η πολιτική ανάταξη η  ιστορία σύντομα θα καταγράψει τους επιόρκους της μεταπολιτευτικής Ελλάδος.

Αγαπητέ αναγνώστη :
…δεν θα μπορούσα να μην σε προτρέψω να χαμογελάς παρότι δύσκολο μιας και άθλιοι τύποι του πολιτικού υπόκοσμου έκλεψαν-υποθήκευσαν και πιθανώς να καταστρέψανε το αύριο των παιδιών μας αποταμιεύοντας οι ελεεινοί και τρισάθλιοι την ελπίδα τους για ζωή σε θυρίδες του εξωτερικού .
…δεν θα μπορούσα να μην ζητήσω από όποιον δεν τον εκφράζει η παραπάνω αναφορά  ένα συγνώμη και την υποσημείωση ότι το χαμόγελο είναι στάση ζωής,  …άσχετα αν σήμερα με δυσκολία προκύπτει.

Χαμογέλα, ρε τι σου ζητάνε;

*του Χρήστου Παπαδημητρίου -- Κοινωνιολόγου - Οικονομολόγου

Read More

Πολιτικο ον & πολιτικο "κτηνος"

«Ως πολιτικό ον δεν θα μπορούσα να συμμετάσχω σε μια κυβέρνηση που εκκολάπτει στους κόλπους της πολιτικά κτήνη»

Αυτή ήταν η απάντηση  και προφητική επιβεβαίωση του Σάκη Καράγιωργα στην πρόσκληση της εξουσίας το 1981,να αναλάβει υπουργικό θώκο.

Είχε προηγηθεί βεβαίως η διαγραφή του «κουλοχέρη καθηγητή» από τους ίδιους ανθρώπους που αποδείχτηκαν μοιραίοι και μακροχέρηδες, και εξελίχτηκαν πράγματι σε “πολιτικά κτήνη”.

Με την πεποίθηση ότι οι σημερινοί υποψήφιοι ως ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΟΝΤΑ βεβαίως  θα απαντήσουν στο καίριο ερώτημα των πολιτών πως αντιλαμβάνονται  την πιθανή  συνύπαρξη τους στα ψηφοδέλτια σήμερα και στη βουλή αύριο  με πολιτικά κτήνη???.
 
Για πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική περίοδο, είναι τόσο ευδιάκριτες οι παραπάνω έννοιες, ούτως ώστε οι Έλληνες πολίτες να διακρίνουν καθαρά και χωρίς καμία προσπάθεια σε αυτή την συγκυρία το «πολιτικό ον» από το «πολιτικό κτήνος».
Οι παραπάνω  όροι είναι απόρροια  συμπεριφορών, οι συμπεριφορές είναι απόρροια των πολιτικών διαδικασιών,(ως θεσμών) και οι πολιτικές διαδικασίες που πλαταίνουν και βαθαίνουν την δημοκρατία διαμορφώνονται σε πολιτικά περιβάλλοντα και με πολιτικούς όρους.

Αναφέρομαι έτσι στην διαλεκτική σχέση και σε μια  συνεχή και αμφίδρομη διαπάλη ανάμεσα στο «ον και το κτήνος, και πράγματι χωρίς ποτέ στην ιστορική διαδρομή της νομιμοποιημένης άσκησης της εξουσίας να λείψει η «πολιτική προσωπικότητα και το πολιτικό κτήνος», έχουμε περιόδους που επικρατεί ενίοτε η πρώτη και άλλοτε το δεύτερο.

Φαίνεται σήμερα ότι είναι πλέον εφικτή  η δυνατότητα του πολίτη σε αυτές τις εκλογές-οι οποίες δεν διαφέρουν σε τίποτε από τις προηγούμενες, πλην της διαμορφωμένης πια κοινωνικής απαίτησης- για ανατροπή της σχέσης ύπαρξης και επικράτησης «όντος και κτήνους» στην νομή και άσκηση της εξουσίας στην Ελλάδα.

Το τι σημαίνει αγαπητέ αναγνώστη «πολιτικό ον» και «πολιτικό κτήνος» δεν χρειάζεται να ζητήσουμε την επιστημονική ανάλυση κανενός ειδικού, καθηγητή, δημοσιογράφου, δεσπότη η αξιωματούχου, και βεβαίως η ιστορική αυτή περίοδος θα καταγραφεί με τα μελανότερα γράμματα για την εξέλιξη στα πολιτικά πράγματα.

Ο μέσος νους είχε την δυνατότητα τα τελευταία χρόνια να ενημερωθεί και να ξεχωρίσει στην περίπτωση του χρηματιστηρίου, των ομολόγων, του Βατοπεδίου, των υποβρυχίων, του ΙΚΑ και των πανεπιστημίων και δεκάδων άλλων μικρών και μεγάλων ανοσιουργημάτων, ότι όλα τα πράγματα έχουν αρχή μέση και τέλος και ότι η αρχή όλων ήταν και είναι η ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή του καρκινώματος που λέγεται πολιτικό κτήνος.

Η αναφορά χωρίς να τίθεται έξω από τα όρια της θρησκευτικής ηθικής, περιορίζεται επιδερμικά βέβαια αλλά με σηματοδοτήσεις στα όρια της πολιτικής ηθικής και μάλιστα όχι με παραδοσιακούς όρους αλλά έτσι όπως σήμερα εννοεί ο πολίτης την  πολιτική αρετή και την πολιτική ηθική.

Η συγκεκριμένη αναφορά αγαπητέ Αναγνώστη ορίζεται και προσδιορίζεται από ιδεολογικές παραμέτρους όχι όμως και από κομματικά στεγανά, καθότι θεωρεί ότι η έννοια της πολιτικής παρουσίας στην Ελλάδα δεν ακολούθησε τους κανόνες της  πολιτικής κουλτούρας και θεωρίας  αλλά  ταυτίστηκε και  μεταπολιτευτικά αποκλειστικά με την εκάστοτε αντίληψη του κομματικού φορέα που ασκούσε εξουσία.

Η συγκεκριμένη αναφορά λοιπόν ενδιαφέρεται για την συμπεριφορά του προσώπου και όχι για το πρόσωπο, κατά συνέπεια ενδιαφέρεται για τα πολιτικά χαρακτηριστικά του προσώπου που αποτελούν προωθητικό παράγοντα εξέλιξης της Δημοκρατίας, αλλά και για τα χαρακτηριστικά του «πολιτικού κτήνους» που αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα της παραπέρα εξέλιξης της.

Η ελληνική κοινωνία έχει την ευκαιρία σήμερα να διακρίνει τέτοιες συμπεριφορές, και βεβαίως της δίνεται η μοναδική ευκαιρία να αναδείξει αλλά και να απομονώσει «πρόσωπα και κτήνη», να προωθήσει η να οπισθοδρομήσει την πολιτική εξέλιξη των πραγμάτων, να ανατάξει η να περιθωριοποιήσει την Δημοκρατία.

Όχι  βεβαίως έξω από πολιτικές διαδικασίες  όπως είναι οι εκλογές, αλλά μέσα σε αυτές, και με την λογική ότι θα πρέπει να θέσει το εκλογικό σώμα στο περιθώριο όχι μόνο αυτούς που στην καθημερινότητα τους χαρακτηρίζονται ως αλήτες ,κλέφτες και απατεώνες, και αποτελούν υποκείμενα του ποινικού δικαίου, και τροφίμους του κορυδαλλού, αλλά και όσους είτε δεν καταλάβαιναν, οπότε είναι « πολιτικά ηλίθιοι» και άρα ακατάλληλοι, είτε καταλάβαιναν και άρα είναι επικίνδυνοι να αναπαραχθούν σε νέα κτήνη.

…Ως πολίτης λυπάμαι και θλίβομαι τον πολιτικό τον οποίο ως  πρόσωπο η κοινωνία τον ξεχωρίζει με σαφήνεια, χαρακτηρίζοντας τον κτήνος.

Ένα τέτοιο κτήνος έστειλαν επιτέλους οι ελληνικές αρχές στην φυλακή αυτές τις μέρες.
Αυτό το κτήνος θα πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα προς αποφυγήν τόσο για τους εκλογείς όσο και για τους προτιθέμενους να εκλεγούν.

Αυτά τα κτήνη δεν στέρησαν μόνο το γέλιο από τον Έλληνα του σήμερα που με τον ένα η άλλο τρόπο έχει μερίδιο ευθύνης αλλά και από τα παιδιά μας και αυτό είναι ολέθριο είναι τραγικό.

Η πολιτική μας ευθύνη κατά συνέπεια σε αυτές τις εκλογές δεν είναι η ανάδειξη μόνο πολιτικών οντοτήτων αυτό είναι ανέφικτο στις Δημοκρατίες, αλλά ο εξοβελισμός των πολιτικών κτηνών και αυτό στην Δημοκρατία είναι όχι μόνο εφικτό αλλά αποτελεί την ισχυρότερη έκφραση εξυγίανσής της.


*του Χρήστου Παπαδημητρίου -- Κοινωνιολόγου - Οικονομολόγου

Read More

Προταση για την Οαση, του Βασιλη Τσιαλιαμανη

Είναι πράγματι πολύ άσχημη η εικόνα της εγκατάλειψης στο κτίριο που στεγαζόταν η Όαση στο κέντρο της πόλης μας. Ένα κτίριο που σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη, διατηρητέο μνημείο της νεώτερης αρχιτεκτονικής κληρονομιάς, που αποτελούσε ορόσημο για τους Γιαννιώτες αλλά και τους επισκέπτες της πόλης μας.

Δεν είναι η ώρα, δεν έχει άλλωστε ιδιαίτερη σημασία, να αναζητήσουμε ευθύνες για το ποιος ευθύνεται περισσότερο ή λιγότερο για την κατάσταση που επικρατεί. Είναι όμως σίγουρα η ώρα να αξιοποιήσουμε με τον αποδοτικότερο τρόπο αυτό το χώρο. Χρησιμοποιώ τη λέξη αποδοτικότερο όχι σε σχέση με τα έσοδα που μπορεί να προσδοκεί ο Δήμος αλλά σε σχέση με τους πολίτες και την περιοχή.

Η πρόταση μου περιλαμβάνει τρείς άξονες: την αναβίωση της χρήσης που είχε στο παρελθόν, την ενίσχυση των τοπικών προϊόντων και την ανάδειξη της περιοχής ως τουριστικό προορισμό.

1.    Παραδοσιακό καφενείο
Ένα τμήμα του κτιρίου και του περιβάλλοντα χώρου να χρησιμοποιηθεί ως παραδοσιακό καφενείο αναβιώνοντας έτσι την παλιά Όαση. Δεν πρέπει να έχουμε ως στόχο τον ανταγωνισμό με όλες τις επιχειρήσεις εστίασης που υπάρχουν στην πόλη, ούτε να δούμε ξανά διαδικασίες υπέρμετρης πλειοδοσίας με αμφίβολα αποτελέσματα, όπως στο παρελθόν. Πρέπει μόνο να ξαναδώσουμε το χαρακτήρα που είχε στο παρελθόν.

2.    Εκθετήριο τοπικών προϊόντων
Ένα δεύτερο τμήμα του κτιρίου, που μπορεί να συνδέεται με το παραδοσιακό καφενείο, να λειτουργεί ως μόνιμο εκθετήριο των προϊόντων που παράγει η περιοχή μας. Διαθέτουμε πολύ αξιόλογα προϊόντα και πρέπει να τα αναδείξουμε στο πλέον κεντρικό σημείο. Οι επισκέπτες και οι κάτοικοι της πόλης θα έχουν τη δυνατότητα να τα δοκιμάσουν όπως επίσης και να ενημερωθούν για τα σημεία όπου μπορούν να τα αγοράσουν. Η μόνη υποχρέωση αυτών που τα παράγουν θα είναι η δωρεάν διάθεσή τους με την ανταποδοτικότητα της διαφήμισής τους.

3.    Χώρος τουριστικής προβολής
Έχουμε υποχρέωση για την ανάπτυξη της περιοχής να την προβάλλουμε. Σε συνεργασία με τους ανθρώπους του τουρισμού πρέπει να δημιουργηθεί ένας χώρος με σύγχρονα οπτικοακουστικά συστήματα, έντυπο υλικό αλλά κυρίως ανθρώπινο δυναμικό εξειδικευμένο για την προβολή και ενημέρωση όλων των επισκεπτών. Η περιοχή μας έχει φυσική ομορφιά, πολιτιστικά μνημεία, θρησκευτικά μνημεία και άλλα πολλά που μπορεί κάποιος να επισκεφθεί. Ταυτόχρονα διαθέτει ξενοδοχεία και ξενώνες για όλα τα βαλάντια. Έχουμε την ευκαιρία στο κέντρο της πόλης να τα κάνουμε γνωστά και πρέπει να το κάνουμε.

Στη σημερινή εποχή της κρίσης είναι υποχρέωση όλων μας, σε όποια θέση και αν είμαστε, να έχουμε σαν στόχο μόνο την Ανάπτυξη. Η Ανάπτυξη της περιοχής μας αφορά εμάς και όχι το κράτος που τόσα χρόνια είχαμε σαν «καραμέλα». Να αξιοποιήσουμε το χρηματοδοτικό εργαλείο του ΕΣΠΑ όχι για τα πρόσκαιρα οικονομικά οφέλη αλλά ως βάση για τα μελλοντικά. Μπορούμε να κερδίσουμε το στοίχημα.

Read More

Αυτοδυναμια ή Χαος

ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΑΜΟΡΑΛΙΣΜΟΥ,

& 

                                                   ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΚΑΙΡΟΣΚΟΠΙΣΜΟΥ.

(Με αφορμή τις ερχόμενες εκλογές, οι οποίες   θα πραγματοποιηθούν σε ιστορικής σημασίας χρόνο, και την πεποίθηση ότι  θα αποτελέσουν αφετηρία για πρωτόγνωρες καταστάσεις   πολιτικού και κομματικού πλουραλισμού.)

 Οι συνθήκες φαίνεται ότι ωρίμασαν στην κοινωνία για να εκφραστεί αυτή κυρίως με πολιτικά, και όχι μόνο με κομματικά κριτήρια, στις προσεχείς εκλογές  και σε πείσμα μιας πρωτοφανούς και ανέντιμης προσπάθειας εντός και εκτός της χώρας με σκοπό να  προκληθεί πανικός στην κοινωνία, περί ακυβερνησίας και καταστροφής.

Εκφοβισμός  ότι δήθεν χωρίς αυτοδυναμία θα επικρατήσει χάος, εννοώντας βεβαίως με συνδικαλιστική λογική οι « πολιτικοί παλαιάς κοπής» το «προσωπικό τους χάος», διασπείροντας και παρουσιάζοντας   αυτό ως εθνική τραγωδία... .

Ακόμη όμως και σε αυτές τις οριακές στιγμές για την Δημοκρατική εξέλιξη και ισορροπία της χώρας, οι μη «χαρισματικοί υπάλληλοι» των έως χτες κυβερνητικών κομμάτων αγνοούν αλαζονικά την θεμελιώδη αρχή της πολιτικής θεωρίας, ότι η «πολιτική διαδικασία» δεν είναι στατική έννοια αλλά δυναμική στο χώρο και στον χρόνο.

Παραβλέπουν δε το «πολιτικό αξίωμα» ότι όταν τα κόμματα εκφράζονται για μεγάλα διαστήματα με τα ίδια πρόσωπα και τα ίδια μεθοδολογικά πολιτικά εργαλεία, δυστυχώς η ευτυχώς ξεκόβονται από τον κοινωνικό ιστό και συμβαίνει αυτό που σήμερα στην Ελλάδα δεν μπορούν να καταλάβουν οι δύο εκ των πραγμάτων ξεπερασμένοι πολιτικοί μηχανισμοί.

Είναι αδιανόητη σήμερα ως πολιτική συμπεριφορά η προσπάθεια εκφοβισμού κοινωνικών ομάδων του λαού μας ότι δήθεν μη αυτοδύναμη κυβέρνηση από τους ίδιους που αποδείχτηκαν μικροί και λίγοι που έκαψαν, έκλεψαν, έβλαψαν, και εν τέλει με την δική τους συγκατάθεση κούρεψαν την εθνική κυριαρχία της χώρας, θα οδηγήσει σε οπισθοδρόμηση.

Είναι αδιανόητο να μην αντιλαμβάνονται οι επαγγελματίες της ύφεσης και του καιροσκοπισμού, ότι τα κόμματα δεν μπορούν να ξανασυναντηθούν με τα χθεσινά κοινωνικά στρώματα, όταν αυτά ολοκληρώσουν τον κύκλο τους θετικά ή αρνητικά και πάντα σε σχέση με τις κοινωνικές προτάσεις αλλά και την δική τους πολιτική αξιοπιστία.

Είναι αναγκαίο μέσα από όλη την προβληματική και τις προβοκάτσιες των γνωστών κονδυλοφόρων της τηλεόρασης και των εφημερίδων περί χάους και τέτοιες «ανεύθυνες μπουρδορολογίες» να γίνει κατανοητό ότι επειδή βρέθηκαν στο χώρο της πολιτικής δεν σημαίνει ότι η «Πολιτική» τελειώνει με τον «πολιτικό», δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση ότι το τέλος των φθαρμένων κομμάτων θα σημάνει και τον τέλος της πολιτικής συνέχειας στην Ελλάδα.

Φαίνεται ότι στην Ελληνική κοινωνία κυοφορούνται συνθήκες ανατροπής του υπάρχοντος πολιτικού σκηνικού που στήθηκε το 1974 και διατηρείται έως σήμερα, και μετά από σαράντα χρόνια σχεδόν γίνεται αντιληπτό ότι ο πολιτικός και κοινοβουλευτικός πλουραλισμός θα πάρει άλλη μορφή και έκφραση που σημαίνει ότι θα επιβληθεί και θα ανακαταταχθεί με βάση την σημερινή κοινωνική πραγματικότητα η οποία θα εκφραστεί στις ερχόμενες εκλογές.

Η κοινωνία αγωνιά και δεν ανταποκρίνονται πια στο θέατρο και την ξεπερασμένη υποκουλτούρα της πολιτικής και των ιδεολογικών αγκυλώσεων που λειτούργησαν έως σήμερα καταστροφικά εν τέλει όχι μόνο για την παρούσα γενιά αλλά και για τις επόμενες.

Η απύθμενη προκλητικότητα προς το σημερινό κοινωνικό γίγνεσθαι της χώρας με τοποθετήσεις και όρους της περασμένης τριακονταετίας, αποενοχοποιεί τον σκεπτόμενο πολίτη από το γεγονός  της  πεπατημένης για χρόνια εκλογικής συμπεριφοράς σε σχέση με τα παραδοσιακά αρχηγικά πολιτικά σχήματα τα οποία σήμερα ιδεολογικά δεν ξεχωρίζουν και πολιτικά δεν παράγουν.

Θα είναι ιστορικά υποδεέστερη των περιστάσεων η κοινωνία η οποία σώθηκε από τους «διαβασμένους και αδιάβαστους» αν αυτή την συγκεκριμένη εκλογική αναμέτρηση δεν προλάβει και δεν δημιουργήσει ανάχωμα στην πολιτική και ιδεολογική “αλητεία” που μάλλον σχεδιάζεται.

Φαίνεται ότι το εκλογικό σώμα θα εκφράσει την τοποθέτησή του έξω από κομματικά διλήμματα, οι εκφραστές των οποίων ακόμη και σήμερα ως έμποροι υποπροϊόντων οι «τζάμπα μάγκες» δίνουν μάχες και αγώνες με τους εαυτούς τους, πιστεύοντας ότι τα μικρά και ελάσσονα για τα  ξεπερασμένα από την κοινωνία κόμματά τους αποτελούν μείζονα και σωτήρια ζητήματα για την χώρα.

*του Χρήστου Παπαδημητρίου -- Κοινωνιολόγου - Οικονομολόγου

Read More

Μετεωρο το βημα της Δημοκρατιας μας

Με αφορμή την συμβολική παραίτηση από την αποζημίωση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, αντιπαραθέτοντας την άποψη  ότι  σήμερα  προϋπόθεση - και -για την οικονομική επιβίωση αποτελεί  η πολιτική ανάταξη, την οποία όμως οι πολιτικοί δεν επιχειρούν ,και οι δανειστές εξ αυτής της αμοραλιστικής συμπεριφοράς, απαίτησαν και εκτροχίασαν την συνταγματική πραγματικότητα της μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας μας.
   
Αποτελεί ιστορική αναντιστοιχία με τα γεγονότα, και απύθμενη προκλητικότητα προς το σημερινό κοινωνικό γίγνεσθαι, η επιμονή και εμμονή του συνόλου της σημερινής πολιτικής ζωής της χώρας σε τοποθετήσεις και όρους της περασμένης τριακονταετίας.
 Αποτελεί κατά κοινή παραδοχή «ύβρη» για αυτούς που αιωρούνται σήμερα μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, κάθε διαχειριστική λογική απέναντι στην «απροσδιόριστα» τραγική κατάσταση, της σημερινής Ελληνικής κοινωνίας και πραγματικότητας, της οποίας οι οικονομικές και κοινωνικές προβληματικές είναι ήδη φανερές, το εφιαλτικό τοπίο της ύφεσης υπαρκτό, και η «συστημική» και ανελέητη επίθεση των δανειστών  σε πλήρη εξέλιξη.
Κατά συνέπεια  σήμερα δεν αρκεί απλά και μόνο να αναφερόμαστε στην ζοφερή κατάσταση αλλά η παρέμβασή μας οφείλει όχι πια μόνο να  σηματοδοτεί  στα όρια της διαχείρισης, αλλά να ανατρέπει καταστάσεις και να δημιουργεί τομές για την νέα πραγματικότητα που είτε θέλουμε είτε όχι έρχεται και θα έχει ιστορικής διάρκειας χρονικά όρια.
Είναι πρόδηλο ότι η παρούσα κατάσταση θα έχει εφιαλτικές συνέπειες όχι μόνο οικονομικές αλλά κοινωνικές, οικογενειακές, και ψυχολογικές, χαρακτηρίζονται δε τέτοιες γιατί θα είναι πρωτόγνωρες, σε σχέση με  το χτες αλλά και σε σχέση με την καθυστικία τάξη περί θεσμών και μάλιστα πολιτειακών θεσμών οι οποίοι δέχονται μια ανελέητη πίεση ευτελισμού, και αλλοτρίωσης.
Φτάσαμε ήδη στο σημείο όπου οι θεσμικές λειτουργίες αυτής της Δημοκρατίας δεν ανταποκρίνονται σε αυτό που η κοινωνία θεωρεί θεσμό και θεσμική πραγματικότητα, αντιθέτως πρωτόγνωρες συμπεριφορές για την ελληνική  πραγματικότητα και πολιτεία τίθενται σε δοκιμαστική ισχύ όπως ο περιορισμός της λαϊκής κυριαρχίας και η επιβολή της επιτροπείας ως αναγκαστικό μέσο ελέγχου της δημόσιας διοίκησης και λειτουργίας  του κράτους από ξένους τεχνοκράτες .
Είναι δε προκλητικά φανερή η προσπάθεια που γίνεται ώστε να αντιλαμβάνεται ο πολίτης την δόλια θέση  να εμποτιστεί η  κοινωνία με την άποψη περί ατομικής ενοχής του πολίτη γενικώς, όχι απλά  της ευθύνης του πολίτη  αλλά της ενοχής του πολίτη, όσον αφορά την παρούσα προβληματική, δηλαδή  κυρίαρχη ευθύνη του φτωχού  και του άνεργου, για την ανεργία και  την φτώχια του.
Προσωπική ενοχή για το σημερινό status quo που  μας προέκυψε από συγκεκριμένους χειρισμούς συγκεκριμένων ανθρώπων  όχι μόνο της πολιτικής  αλλά ολοκλήρου του φάσματος της δημόσιας πραγματικότητας, ενώ οι ίδιοι άνθρωποι  ακόμη και σήμερα εκλαμβάνουν την προσωπική τους παρέμβαση ως ελπίδα για την διάσωση.
Η κατευθυνόμενη θέση ότι η ανεργία η φτώχια η μιζέρια  είναι κοινωνικά μορφώματα για τα οποία ο πολίτης πρέπει να πειστεί ότι έχει όχι μόνο μερίδιο ευθύνης αλλά και ενοχής , αποτελεί κατά την άποψή μου προβοκατόρικη προσπάθεια η οποία βρίσκει θιασώτες σε όλο το φάσμα της πολιτικής, θρησκευτικής ,κοινωνικής , δημοσιογραφικής και όχι μόνο  διάστασης της χώρα μας.
 Είναι κοινός δε  τόπος ότι ουδέποτε στην  μετά δικτατορική  μας Δημοκρατία τέθηκε το ζήτημα του προσδιορισμού της σχέσεως αιτίου- αιτιατού, όσον αφορά την αποτελεσματική  παραγωγή πολιτικής θέσης και λόγου και αν  τώρα δεν επιχειρηθεί η πολιτική ανάταξη στην πολιτική συμπεριφορά, η οποιαδήποτε οικονομική ανάταξη θα έχει αργά η γρήγορα την ίδια κατάληξη.
Είναι κοινός τόπος επίσης η πλήρης κουρελοποίηση της ελληνικής αξιοπιστίας. Καθότι  αποδείξαμε σε όλους τους τόνους ότι είμαστε η χώρα του «νομοθετείν», αλλά χωρίς καμία διάθεση και ικανότητα για «επιχειρείν», με χαρακτηριστικό παράδειγμα που εξόργισε τους πάντες η μοναδική μας ανικανότητά να εφαρμόσουμε έστω  και τον αντικαπνιστικό νόμο.
Όμως πεπατημένες  του χτες από ότι φαίνεται μπαίνουν σε νέες βάσεις,  έξω θεσμικά,  με κόστος βαρύ για την νομιμότητα αρχών, και σήμερα τίθεται πρόβλημα και θέμα Δημοκρατίας,  και θέμα εκτροπής από τον συνταγματικό χάρτη, καθότι η οποιαδήποτε ανάταξη θα έπρεπε να τυγχάνει της λαϊκής  νομιμοποίησης κυρίως.
Την παραπάνω παραδοχή επιβεβαίωσαν  με την σιωπηρή στάση τους  όσον αφορά την παρέκκλιση του Συντάγματος , τον τελευταίο καιρό πρώην και νυν ανώτατοι και κατώτατοι άρχοντες και λειτουργοί του κράτους.
Κατά την άποψή μου εκεί θα έπρεπε να είναι η στόχευση των ανωτέρω στην συνταγματική νομιμοποίηση όλων όσων συνέβησαν τελευταία, και με το παράδειγμά των οι «ταγοί»  να προκαλέσουν πολλαπλασιαστικό  κοινωνικό αποτέλεσμα….δυστυχώς όμως …
Είναι προβοκατόρικη αν όχι άσχετη και άστοχη αλλά και ατεκμηρίωτη η άποψη που οι επαγγελματίες της πολιτικής και όχι μόνο, με ανέξοδο και εύκολο τρόπο διαβεβαιώνουν ότι η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει, παρόλο που με την συμπεριφορά τους έχουν πείσει το κοινωνικό σύνολο ότι πλείστοι εξ αυτών είναι αναξιόπιστοι και αξιοθρήνητα υποκείμενα του κοινού ποινικού δικαίου.
         Η Δημοκρατία μας είναι απλά θεμελιωμένη αλλά αποδεδειγμένα με νοοτροπίες και λογικές του παρελθόντος.
Νοοτροπίες και συμπεριφορές, «παρόμοιες» με εκείνες που επέτρεψαν να εκτραπεί και να φαλκιδευτεί η δημοκρατία πριν σαράντα πέντε χρόνια, έτσι η λαϊκή κυριαρχία ήδη  μερικώς καταλύθηκε, χωρίς τις παραδοσιακές βεβαίως «τεχνικές», καθότι η Δημοκρατία σήμερα φαλκιδεύεται με παγκοσμιοποιημένες μεθόδους.

Σήμερα κατά συνέπεια αγαπητέ  Αναγνώστη, δεν αρκούν πράξεις μόνο που σηματοδοτούν, γιατί αυτό έπρεπε να γίνει χτες, και ας προέρχονται από τον οποιοδήποτε, σήμερα απαιτούνται τομές.
Σήμερα η ανιστόρητη επιμονή στην αντιμετώπιση  και αυτής της ανείπωτης κρίσης με διαχειριστικές λογικές και πρακτικές που μας έφεραν στο χείλος του γκρεμού της καταστροφής και της εξαθλίωσης, επιτείνει την απέχθεια του πολίτη όχι μόνο στον πολιτικό αλλά δυστυχώς και προς την πολιτική.
Οι πολίτες γνωρίζουν μεθόδους που δημιουργούν τομές, οι πάσης φύσεως άρχοντες της πολιτείας αν δεν τις  γνωρίζουν ας ρωτήσουν, αφού βρεθούν με τους πολίτες, κάτω στο πεζοδρόμιο πριν είναι πολύ αργά  για τους ίδιους και την Δημοκρατία μας.

Σήμερα τι άλλο πρέπει να συμβεί για να ξεφύγουν από την  υποκρισία, και τον αμοραλισμό?
…ο βηματισμός της Δημοκρατίας μας σήμερα είναι μετέωρος…
…αύριο…

*του Χρήστου Παπαδημητρίου -- Κοινωνιολόγου - Οικονομολόγου

Read More

Ανωτατοι Λειτουργοι

&
η ηθική σας ευθύνη Κύριε Εκδότη να μας τους υποδεικνύετε.

Αγαπητέ Εκδότη, στην χρονική και ιστορική στιγμή που βρισκόμαστε δεν φτάνει να περιγράφουμε ως «πόντιοι Πιλάτοι». Τούτο όμως συμβαίνει ακόμη σήμερα ξεδιάντροπα –υποκριτικά και προκλητικά , κυρίως από αυτούς που έχουν την δυνατότητα παρέμβασης στον τύπο και στην τηλεόραση.
Σε όλους όσους αναγνωρίζουν κάτι από τον εαυτό τους στην παραπάνω πρόταση, και στην  μεταπολιτευτική περίοδο ήταν μέρος του προβλήματος, και αφού ακούσουν το «άσμα» τα παντελόνια είναι δύσκολα ρούχα, σας παρακαλώ προτείνετέ τους για στοχασμό τα λόγια ενός Ανώτατου Λειτουργού ο οποίος ήταν και ανώτατος αλλά και λειτουργός.
Και η παράκλησή μου σαφώς και δεν υπονοεί καμία λογοκρισία ,εννοεί ευθέως όμως ότι ο τύπος έχει κύρια και καίρια ευθύνη και στην παραγωγή νέων ιδεών και απόψεων και στις σημερινές συνθήκες η αίσθηση του κόσμου είναι ότι η αναπαραγωγή της όποιας «βλακείας», πολιτικής η όχι  στον τύπο και την τηλεόραση θα πρέπει φιλτράρεται.
Γιατί σεβαστέ μου εκδότη κατάντησε ένα μεγάλο κομμάτι της ελεύθερης αλλά  και της πληρωμένης δημοσιογραφίας αλλά και αρθογραφίας «αηδία» πια, όταν «λερωμένοι και λαδωμένοι» τύποι «μπουρδορολογούν» ασύστολα πιστεύοντας οι ξεδιάντροποι ότι ο μεγάλος τίτλος στην εφημερίδα και η γραβάτα στην τηλεόραση  αποτελούν κολυμπήθρα του Συλωάμ.

{…., είχα ένα προσωπικόν χρέος απέναντι του ελληνικού λαού και της πατρίδος. Αυτός ο λαός έκανεν πολλάς θυσίας και δαπάνας χάριν εμού. Με εσπούδασεν εις τα ελληνικά πανεπιστήμια, με έστειλεν με υποτροφίαν δι’ ανωτέρας σπουδάς εις το εξωτερικόν, με έκανεν καθηγητήν ανωτάτης σχολής και ανώτατον κρατικόν λειτουργόν. Δι’ όλας αυτάς τας θυσίας τι ζητεί ως αντάλλαγμα από εμέ ο ελληνικός λαός και η πατρίς; Τι ζητεί από όλους τους πνευματικούς ανθρώπους; Δύο μόνον πράγματα. Να προσφέρουν τας επιστημονικάς των υπηρεσίας και να είναι θεματοφύλακες των ηθικών και πνευματικών αξιών… Σάκης Καράγιωργας…., }

Το παραπάνω απόσπασμα από την απολογία του Σάκη Καράγιωργα, και η παρακάτω αναφορά μου απευθύνονται κυρίως σε όσους ανήκουν(έστω και τύποις) στον χώρο των  ανώτατων λειτουργών, είτε είναι καθηγητές ανώτατης βαθμίδας, είτε είναι δικαστικοί, είτε είναι ιεράρχες είτε οτιδήποτε άλλο, ως θεματοφύλακες αξιών, με την πεποίθηση ότι στοιχειωδώς  ενστερνίζονται τις απόψεις του Καθηγητή , του δάσκαλου και πολιτικού, ο οποίος μεταλαμπάδευε αυτά τα οποία δίδασκε και αυτά που δίδασκε τα έκανε πράξη.
Άφησε έτσι  στα υπόγεια της Παντείου Σχολής τα τέσσερα δάχτυλά του χεριού του, υπερασπιζόμενος το “πιστεύω” του ότι ο Ανώτατος Κρατικός Λειτουργός  προσδίδει στην έννοια «προσφορά» άλλο νόημα από αυτό της  εμπορικής συνδιαλλαγής.
Για προβληματισμό και μόνο, τίθεται υπόψη μας ο ιστορικός πια απολογητικός λόγος του Σάκη Καράγιωργα, που δημιούργησε τομές, και από την άλλη ο σημερινός  δήθεν καθωσπρεπισμός, αλλά και υποκριτικός λόγος ο οποίος δεν αποπροσανατόλισε μόνο τις «Ανώτατες λειτουργίες του κράτους» , αλλά  διέβρωσε και τον  κοινωνικό ιστό με απρόβλεπτες συνέπειες.
Αυτό ομολογείται καθημερινά και από τους ιδίους  ότι οι Ανώτατες λειτουργίες του κράτους κατάντησαν κατώτατες υπηρεσίες,  και εκ της πρακτικής των έχει διαμορφωθεί  η επικρατούσα  άποψη για το πώς εννοείται σήμερα η προσφορά στην Παιδεία, στην Υγεία στην Δικαιοσύνη, στην Εκκλησία.
Η άποψη ότι τα πράγματα είναι άσπρα η μαύρα είναι βεβαίως ισοπεδωτική και άκρως αντί δημοκρατική, σε αυτό συμφωνούμε απολύτως (εν τούτοις σήμερα  αυτή η άποψη επικρατεί με εμφανή την αίσθηση ,  απουσίας της  πνευματικής προσωπικότητας  όποιας μορφής , με την έννοια που της δίνει ο Καράγιωργας.
Την περίοδο αυτή δίνεται μοναδική ευκαιρία στους «πνευματικούς ανθρώπους» να αποδείξουν να παραδεχτούν και να πείσουν με τομές και όχι με διαχειριστικές λογικές ότι πράγματι η πατρίδα και ο ελληνικός λαός πλήρωσε για την αναρρίχηση των στην βαθμίδα του ανώτατου λειτουργού, και οφείλουν και αυτοί κάτι, στην πατρίδα, να αποδείξουν δηλαδή ότι είναι πράγματι θεματοφύλακες αξιών και όχι πορτοφολιών, να διαμορφώσουν ξανά το θεσμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο ο Ανώτατος λειτουργός θα είναι εκείνος που θα τον ξεχωρίζει η κοινωνία ως τέτοιο, και δεν θα ξεχωρίζει αυτός τους ανθρώπους σε μέτριους και σε αρίστους(σύμφωνα με την εκφρασθείσα άποψη στα τοπικά μεσα ενημέρωσης απο καταξιωμένο καθηγητή.)
Είναι κοινή διαπίστωση σήμερα ότι αυτήν την «ανωτερότητα» και τον τίτλο του λειτουργού ο απλός πολίτης  την αντιλαμβάνεται ως ανωτερότητα χαρακτήρα και ήθους και μόνο, και σε καμιά των περιπτώσεων δεν την συνδυάζει με βραβεία και αριστεία.
Οι αποφθεγματικές απόψεις από την «απολογία» του σε κάθε ελλειμματική και προβληματική περίσταση της ζωής του ανθρώπου του επιστήμονα του λειτουργού που τοποθετείται  θετικά απέναντι στις έννοιες της προσφοράς και του θεματοφύλακα  των αξιών αποτελούν παρακαταθήκη δημοκρατίας.
Αυτό σημαίνει ότι η αναγνώριση κάποιου στον επιστημονικό του χώρο δεν του προσφέρει  εξ οφίτσιο και την αναγνώριση απο την  κοινωνία ως ανώτατου κρατικού λειτουργού.
Συμπερασματικά, αγαπητέ μου συμπολίτη ελιτίστικες θεωρίες και απόψεις περί αρίστων που διατυπώνονται χωρίς να αμφισβητώ την επιστημονική τους αρτιότητα, προσφορά, και αναγνωρισιμότητα, στον χώρο τους, με  βρίσκουν αντίθετο, με διάθεση άρνησης να τις παρακολουθήσω, αλλά με απόλυτη διάθεση να τις κρίνω και να τις συγκρίνω με αυτές του αείμνηστου Καθηγητή Καράγιωργα, (αν κάποιοι δεν τον ενθυμούνται θα ενθυμούνται σίγουρα την εκφρασθείσα αμετροέπεια από πολιτικό του τότε, που τώρα τον χαρακτηρίζει  και ο χώρος του  ως Μέγα Κοπρίτη το «κάτσε κάτω κουλοχέρη».
Ο Ελληνικός Λαός πλήρωσε για το φυσικό πρόσωπο που κατέκτησε αυτόν τον τίτλο, η κοινωνία όμως  είναι αυτή που  αναγνωρίζει  και διατηρεί τον μεγαλειώδη και ανεπανάληπτο χαρακτηρισμό του «Ανώτατου λειτουργού», η κοινωνία δε είναι αυτή η οποία καταδικάζει με τον χειρότερο τρόπο επίορκους  από όλους τους χώρους, οι οποίοι χάρη στην διαπλοκή με τα ΜΜΕ προσπαθούν να πείσουν  ξεδιάντροπα πράγματι πολλές φορές, ότι ναι μεν η προσφορά είχε κοινωνικό χαρακτήρα, η αντιπροσφορά όμως είχε ιδιωτικό όφελος-κι αυτό στις μέρες μας αποτελεί τον κανόνα.

*του Χρήστου Παπαδημητρίου -- Κοινωνιολόγου - Οικονομολόγου

Read More

Σκορπιες σκεψεις…στα χαλασματα…του 2011

Είναι περιττό, ανώφελο, ανόητο, και κουραστικό να επιχειρήσει κάποιος αυτές τις « ιδιαίτερες μέρες»να γράψει με σκοπό να «μορφώσει» η να ενημερώσει για αυτά που συμβαίνουν .Φαντάζει στο σύνολό της η πληροφόρηση περίπου αδιάφορη σήμερα, και είναι σε όλους σχεδόν προκλητικά αδιάφορες μυριάδες τοποθετήσεις  καθότι περιγράφουν  τα ίδια και τα ίδια… και πάλι από την αρχή.
Είναι πιθανό και για το μέσο που απευθύνεται αυτή η αναφορά να είναι αδιάφορη και να μην τύχει δημοσίευσης, είναι πιθανό όμως αγαπητέ μου αναγνώστη αυτές οι «σκόρπιες σκέψεις» και απόψεις, να προκαλέσουν ένα ελάχιστο  ατομικό προβληματισμό, για ότι συμβαίνει πολύ κοντά μας…
Έχουν ως σημείο αναφοράς κυρίως την απρόσμενη κατάσταση του «νεόπτωχου» αλλά και την ανασφαλή θέση του «νεόπλουτου» που ως τέτοιος δυσκολεύεται να αντιληφθεί και να προσαρμοστεί στην νέα πραγματικότητα.
Είναι νοσηρή κατάσταση αγαπητέ μου συμπολίτη να περιγράφουμε συνεχώς την «απροσδιόριστα» τραγική κατάσταση, της Ελληνικής κοινωνίας, οι οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες της οποίας είναι  ήδη φανερές, το εφιαλτικό τοπίο της ύφεσης υπαρκτό ,και  η «προβληματική» της αδυσώπητης παρέμβασης των έξω δεδομένη, κατά συνέπεια δεν ωφελεί η αναφορά στην ίδια κατάσταση αλλά η παρέμβασή μας ιδιαίτερα σήμερα οφείλει να σηματοδοτεί αυτό που έρχεται και να μην αναμασά αυτό που φεύγει.
   Η άποψή μου είναι ότι δεν προάγουμε τίποτα σήμερα με το να περιγράφουμε τα αυτονόητα, και βέβαια ο λόγος μας γραπτός η προφορικός δείχνει ανιαρός, χωρίς καμιά δυναμική όταν δεν έχει μια διαφορετική λογική από την οποία  προκύψει μια νέα ίσως προοπτική.
Και είναι σαφώς άδικο και ενέχει και ανηθικότητα εν μέρει η άποψη ότι για όλα τα κακώς κείμενα την ευθύνη την έχουν αποκλειστικά  και μόνο οι πολιτικοί, χωρίς βέβαια  και οι ίδιοι να έχουν κάνει την αυτοκριτική των όσον αφορά την οδυνηρή πραγματικότητα που βιώνουμε σήμερα.
Είναι πρόδηλο ότι η σημερινή συγκυρία θα έχει εφιαλτικές συνέπειες όχι μόνο οικονομικές αλλά κοινωνικές, οικογενειακές, ψυχολογικές, χαρακτηρίζονται  δε τέτοιες γιατί θα είναι πρωτόγνωρες, σε σχέση τόσο με αυτό που γνωρίζαμε όσο και με αυτό που μας προκύπτει καθημερινά, ως νέα πραγματικότητα .
Και εν μέσω αυτής της χαώδους κατάστασης, αγαπητέ μου συμπολίτη φαίνεται ότι δομημένες μορφές συμφερόντων του συστήματος, ακόμη  και μέσα σε αυτή την δίνη και  μέσα σε όλο αυτό το αρνητικό κλίμα, υφίστανται και διαμορφώνουν ,ως μια νέου «τύπου ομοσπονδία» από πολιτικούς, δημοσιογράφους, ιερωμένους, και λοιπούς λειτουργούς ,οι οποίοι φαίνεται ότι έχουν όλα τα διαπιστευτήρια να πλαισιώσουν και να αποτελέσουν μια νέα «ελίτ», η οποία θα βρίσκεται στον αντίποδα από την κοινωνική τάξη των νεόπτωχων.
Με την παραπάνω λογική  σχετίζεται η «γέννηση» νέας κυβέρνησης,  κάπως έτσι λειτουργούν οι εναπομείναντες δημοσιογράφοι των κεντρικών μέσων, με  φανερή  και αγωνιώδη και χωρίς αναστολές προσπάθειά των, να πείσουν για αυτά που ο πολίτης βιώνει στο πετσί του ,κάπως έτσι λειτουργούν ακόμη και οι κήρυκες της θεωρητικής αγάπης επίσκοποι και αρχιεπίσκοποι, οι οποίοι ως μέρος του προβλήματος φαίνεται ότι οι πλείστοι εξ αυτών δημιουργούν συνθήκες ομαλής διαβίωσης στον άλλο κόσμο.
Πλείστοι από αυτούς που παραπάνω αναφέρθηκαν ανέλαβαν «εργολαβικά»,αφενός την οριοθέτηση  της  μιας νέας ελίτ, και αφετέρου  την μεθοδική κοινωνικοποίηση του Έλληνα σε όρους και συνθήκες Γουατεμάλας, δηλαδή την κοινωνικοποίηση, του νεόπτωχου με νέους κανόνες και στάσεις ζωής.
Είναι φανερή η πρόκληση του Πολίτη ο οποίος μέσα σε αυτή την οικονομική κοινωνική ψυχολογική  δίνη να βρίσκεται και αντιμέτωπος στον τομέα της ενημέρωσής του με απόψεις και θέσεις παρωχημένες, πολιτικά δηλητηριασμένες, τοποθετήσεις ακραίες για την πολιτική εξουσία ,(χωρίς ίχνος ενδοιασμού )και εν τέλει θέσεις οι οποίες συνάδουν με το γενικότερο κλίμα πολιτικού αμοραλισμού.
  Εν κατακλείδι αγαπητέ μου συμπολίτη η  σημερινή Ελλάδα φαίνεται ότι έχει μπει, σε περιπέτειες και αν η τοποθέτηση των εκπροσώπων του κράτους περί ανάταξης της οικονομίας ,σημαίνει Δημοκρατία με λιγότερη εθνική κυριαρχία όπως ήδη συνέβη ,τότε είναι πιθανή η μετάβαση σε μια κατάσταση γενικής ανομίας  που πλείστοι εξ αυτών θα παρεμβαίνουν δήθεν για την Ελληνική Δημοκρατία, θα έχουν απέναντι μια νέα κοινωνική τάξη εξαθλιωμένων ,τους οποίους επειδή δεν θα τους καταλαβαίνουν …μοιραία θα εκνευρίζονται και θα εκτίθενται…
Την περίοδο αυτή όμως δίνεται μοναδική ευκαιρία και στους «πνευματικούς ανθρώπους» να αποδείξουν να παραδεχτούν και να πείσουν με τομές και όχι με διαχειριστικές λογικές ότι πράγματι η πατρίδα και ο ελληνικός λαός δεν πλήρωσε μόνο για την αναρρίχηση των στην βαθμίδα του ανώτατου λειτουργού, αλλά και για, να αποδείξουν ότι είναι πράγματι θεματοφύλακες αξιών και όχι πορτοφολιών, να διαμορφώσουν το θεσμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο  η κοινωνία θα μπορεί να αναγνωρίσει και να ξεχωρίσει την αξία από την απαξία.
Η ελληνική κοινωνία  η οποία σήμερα παρακολουθεί άναυδη  την μετακίνηση μεγάλων τμημάτων της στην εξαθλίωση στην κουρελοποίηση στην εξαφάνιση , παρακολουθεί ανήμπορη σε κάθε αντίδραση ότι κάποιοι πλήρωσαν, πληρώνουν και κάποιοι από αυτούς θα πληρώσουν ακριβότερα μετατοπιζόμενοι  στην ολέθρια κατάσταση του νεόπτωχου.
Αυτός ο νεόπτωχος είναι γείτονας μας…
Αγαπητέ Συμπολίτη, σε τούτη την τελευταία μου μικρή  αναφορά για το 2011, θα ήθελα να αναφερθώ με σκόρπιες απόψεις σε αυτά που ψιθυρίζονται καθημερινά από όλους μας.
Σε αυτά που καθημερινά αναφέρονται εκπομπές και δημοσιογράφοι, πολιτικοί και «απολιτικοί» τύποι, άσχετοι και σχετικοί, επαγγελματίες αρθρογράφοι και μη, ιερωμένοι και συνταξιούχοι που ενδιαφέρονται περισσότερο για την σωτηρία της ψυχής τους και όχι για την κουρελοποίση της αξιοπρέπειας ανθρώπων που έως χθες δεν διέφεραν σε τίποτα από εμάς …τους γείτονές τους…δεν θα μπορούσα να κλείσω όμως αν δεν σου ευχόμουν,
                                  

Κ Α Λ Α    Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Υ Γ Ε Ν Ν Α

*του Χρήστου Παπαδημητρίου -- Κοινωνιολόγου-Οικονομολόγου

Read More

Οι Αθλιοι

(Με αφορμή την αδυναμία μου σήμερα ως εκπαιδευτικός να προσφέρω στους μαθητές μου ελπίδα –προοπτική –γέλιο-ζωή, και για αυτό φταίω εγώ φταις κι εσύ αγαπητέ Αναγνώστη, φταίνε κι αυτοί οι άθλιοι κι απερίγραπτοι τύποι οι οποίοι ακόμη πολιτικολογούν ιερουργούν αρθρογραφούν ασκούν εξουσία ,και με την παρουσία τους προκαλούν...)

…Όταν ο άνθρωπος ζει αμόρφωτος και απελπισμένος, όταν η γυναίκα πουλάει το κορμί της για μια μπουκιά ψωμί ,όταν το παιδί υποφέρει από αγραμματοσύνη κι από έλλειψη παιδείας,... τότε Άθλιος  ονομάζεται  ο άνθρωπος…

Όταν όμως ο άνθρωπος εκατό χρόνια σχεδόν μετά την παραπάνω παραδοχή του Βίκτωρος Ουγκό έχει ξεπεράσει τις συγκεκριμένες προβληματικές περιοχές, και εντούτοις αντιμετωπίζει τα πράγματα στην χώρα μας ως άλλος Γιάννης Αγιάννης, ο κεντρικός ήρωας δηλαδή των Αθλίων στο πρόσωπο του οποίου εξετάζεται η φύση του καλού και του κακού.

Τότε αγαπητέ μου Αναγνώστη νομιμοποιούμαστε να ισχυριστούμε με βεβαιότητα ότι σήμερα …ο άνθρωπος κατέστη Άθλιος...

Ο άθλιος στην πρώτη περίπτωση αντικατοπτρίζει τον ταπεινό και καταφρονημένο, στην δική μας σημερινή κοινωνική πραγματικότητα άθλιος είναι αυτός όπως έχει καταγραφεί, η σωστότερα κωδικοποιηθεί στην συνείδηση της κοινωνίας, αλλά και στην ατομική συνείδηση ενός εκάστου ως ανυπόληπτος ως αφερέγγυος, ως αναξιόπιστος διαχειριστής της δημόσιας περιουσίας και ανειλικρινής υπερασπιστής της κάθε μορφής  αξιοπρέπειας .

Κι ενώ αυτό είναι κοινός τόπος όλοι αυτόν τον τύπο του άθλιου πολίτη η συμπολίτη, του άθλιου πολιτικού η ιερωμένου, του άθλιου πανεπιστημιακού η δημοσιογράφου, κοκ τον αναζητούμε έξω από το ίδιο περιβάλλον, μακριά από το «εμείς» και πάντα κοντά στο «εσείς»,ποτέ εδώ αλλά σχεδόν πάντα εκεί.

Έτσι λοιπόν κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, ισχυριζόμενοι φαιδρώς ότι «δεν είμαστε όλοι ίδιοι»,  ιδιαίτερα σήμερα σε αυτή την ενοχική εποχή που για όλα φταίνε οι άλλοι ,και η ευθύνη για όλα τα κακώς κείμενα είναι ξένη από δικές μας συμπεριφορές και πρακτικές.

Προκαλεί αλγεινή εντύπωση η αδυναμία ή η άρνηση αυτοκριτικής καθότι αποτελεί την βάση της επανατοποθέτησης στα πράγματα, φαίνεται και επιβεβαιώνεται τούτες τις ολέθριες μέρες όμως ότι αρνούμαστε έστω για λίγο να δούμε στον καθρέφτη γυμνό τον εαυτό μας.

Προκαλεί αηδία στον «εναπομείναντα πολίτη»(καθότι η αθλιότητα δεν βρίσκει παντού έδαφος να ριζώσει) καθώς παρακολουθεί άναυδος την συνειδητή  άρνηση όλων των προαναφερόμενων  στο να κάνουν αυτοκριτική έστω και με την έννοια της παραδοχής του χτες.

Και θεωρεί αλχημεία τις στημένες τηλεοπτικές διαφωνίες οι οποίες έχουν χάσει παντελώς τον ενημερωτικό χαρακτήρα των, αφού διατεταγμένοι δημοσιογράφοι επιτελούν διατεταγμένο έργο –μορφή αθλιότητας δηλαδή, συμπεριφορά δηλαδή την οποία η κοινωνία αναγνωρίζει ως άθλια και τους ίδιους ως αθλίους.

Λυπάμαι και θλίβομαι ομολογώ και ντρέπομαι με τον εαυτό μου που ως άτομο δεν μπόρεσα να κάνω την δική μου αυτοκριτική για πολλούς λόγους , αλλά αποτελεί πραγματικό γεγονός ότι το περιβάλλον γενικότερα καθίσταται αρνητικό σε αυτή την προσπάθεια ,καθότι καθημερινά ακόμη  και σε αυτή την οριακή στιγμή για την πολιτιστική και πολιτισμική μας συνέχεια ,επικρατεί μια ανυπέρβλητη αμοραλιστή διάθεση η οποία και γεννά μια γενικευμένη αφασία.

Παραδέχομαι ως άτομο την ελλειμματικότητα μου, ως πολίτης αυτής της κοινωνίας όμως επισημαίνω και την αναποτελεσματική παρουσία  του «κοινωνικού γίγνεσθαι» γενικότερα.

Με αυτή την παραδοχή η αθλιότητα ξεπέρασε τα ανεκτά όρια από όλους αυτούς τους τύπους από οπουδήποτε κι αν προέρχονται και ανήκουν για την ανελέητη υποκρισία τους, για το απύθμενο θράσος τους είτε πρόκειται για κληρονόμους και διαχειριστές της πολιτικής της πανεπιστημιακής ,δικαστικής η εν γένει της όποιας κοινωνικής πραγματικότητας.

 Τέτοια άθλια πραγματικότητα βιώνουμε σήμερα από άθλιους διαχειριστές με την έννοια κατ αρχάς της αμφίβολης δυναμικής  των προσωπικοτήτων όπως αυτό το τελευταίο διάστημα φάνηκε στην πολιτική σκηνή  αλλά  και όπως τελικά κατέληξε στην πρώτη ερμαφρόδιτη ελληνική δημοκρατία.

Ως άλλος Γιάννης Αγιάννης, ο οποίος ούτε στην καλοσύνη του ευεργέτη του δεν μπόρεσε να αντισταθεί, και ξανακύλησε στην πρότερα κατάσταση, η χώρα σήμερα σε κάθε μάλλον φαινομενική προσπάθεια διάσωσης μετακυλύει ξανά και ξανά  στην πρότερα κατάσταση  χωρίς αιδώ από κανέναν.
Από κανέναν  εκ των πολλών Αγιάννηδων, οι οποίοι κοιμήθηκαν και ξύπνησαν ο καθένας με την δική του μέθοδο για την σωτηρία της πατρίδας, με πρακτικές οι οποίες αποδείχτηκαν άθλιες με την έννοια ότι η κάθε μέθοδος πρωτίστως σκόπευε στην  επιβίωση του προσωπικού μικρόκοσμου καθενός εκάστου.

Είναι επιβεβλημένη η παρατήρηση ότι σήμερα πρέπει να τεθούν και να επιβληθούν όρια στην άσκηση της κάθε μορφής  εξουσίας, είναι αναπόφευκτο πια  να οροθετηθεί το πλαίσιο και να επαναπροσδιοριστεί με σύγχρονες θέσεις, το τι επιτρέπεται και το τι απαγορεύεται στον οποιοδήποτε ασκεί εξουσία, καθότι ακόμη και σήμερα δίνεται η εντύπωση ότι συνεχίζουν να λένε απερίγραπτες ανακολουθίες αλλά και να ενεργούν με αχαρακτήριστες πρακτικές .

Αγαπητέ συμπολίτη σκοπός της αναφοράς αυτής δεν είναι να μορφώσει η να εκπλήξει για το ύφος ή το ήθος της, αλλά σκοπός της είναι ο προβληματισμός ,ο οποίος δεν συνοδεύεται εσκεμμένα από κάποια πρόταση.

Οι Άθλιοι του Βίκτωρος Ουγκώ γράφτηκαν από αγάπη και νοσταλγία για την πατρίδα του, αφού την είχε χάσει και ήθελε να την ξαναζήσει στο όνειρο του.

Ο τίτλος και το περιεχόμενο του βιβλίου αναφέρεται και υπονοεί  τους καταφρονημένους, του προηγούμενου αιώνα  ενώ η έννοια που αποδίδεται σήμερα στη λέξη αναφέρεται και υπονοεί «αλητήριους» τύπους οι οποίοι καμία σχέση  δεν μπορεί να έχουν με τον κεντρικό ήρωα Γιάννη Αγιάννη ο οποίος έκλεψε ψωμί από οίκτο και λύπη για τον συνάνθρωπο, ενώ αυτούς που χαρακτηρίζουμε αθλίους σήμερα έκλεψαν-υποθήκευσαν και πιθανώς να καταστρέψανε  το αύριο των παιδιών της Ελλάδος, και αποταμίευσαν οι ανιστόρητοι ελεεινοί και τρισάθλιοι την ελπίδα τους για ζωή σε θυρίδες του εξωτερικού σε ισχυρά νομίσματα.

Οι άθλιοι όποιοι κι αν είναι…στον καθρέφτη τους γυμνοί δεν θα μπορέσουν να σταθούν…ποτέ.

*του Χρήστου Παπαδημητρίου -- Κοινωνιολόγου - Οικονομολόγου

Read More

Ηταν ευεργετης ο Δημητριος Μαξιμος; Να μετανομαστει το Μεγαρο ''Μαξιμου'' σε Πρωθυπουργικο Μεγαρο

Δεν μπορώ να καταλάβω αυτού του είδους τους ευεργέτες που χαρίζουν το ήμισυ μιας «αυθαίρετης» έκθεσης και πουλάνε, το κληροδοτημένο και κληρονομικά διεκδικήσιμο οίκημα, στο Ελληνικό Δημόσιο. Δεν ξέρω αν είναι αγνωμοσύνη, αλλά δεν είναι υπερβολή γενεές και γενεές Ελλήνων να μνημονεύουν τον ευεργέτη Μάξιμο; Ειδικά στη χώρα μας, που έχει πολλούς πραγματικούς Ευεργέτες και αδιαφορούμε για αυτούς, με μοναδική ίσως εξαίρεση τους Ηπειρώτες που θυμούνται και τιμούν τους προγόνους τους;  Πραγματικοί Εθνικοί Ευεργέτες είναι αυτοί που έδωσαν όλοι την περιουσία τους για την Ελλάδα και όχι αυτοί που παζάρεψαν την πώληση τους στο Ελληνικό Δημόσιο. Εθνικός Ευργέτης ήταν ο Ιωάννης Δόμπολης, που διέθεσε όλη του την περιουσία και πέθανε στην ''ψάθα'', για την ίδρυση και λειτουργία του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, οι Ζωσιμάδες που έδωσαν τα πάντα για την πατρίδα, οι Βαγγελής και Κωνσταντίνος Ζάππας, ο Γεώργιος Αβέρωφ, ο Αρσάκης, ο Τοσίτσας, ο Ζώης Καπλάνης και χιλίαδες άλλοι, στην πλειοψηφία τους Ηπειρώτες που ανήγαγαν την ευεργεσία σε ύψιστο αγαθό.

Με χρήματα των μεγάλων Ηπειρωτών ευεργετών δημιουργήθηκαν το Ζάππειο Μέγαρο και η γυρω περιοχή του, το Αρσάκειο Παρθεναγωγείο Ψυχικού, το Τοσίτειο Αθηνών, η Ακαδημία Αθηνών, το Πανεπιστήμιο, το Πολυτεχνείο, το Αστεροσκοπείο, η Εθνική Βιβλιοθήκη, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, το Βαρβάκειο Λύκειο, η Γεωργική Σχολή και ο Βοτανικός Κήπος,το Παναθηναϊκό Στάδιο, η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, οι Φυλακές Αβέρωφ (στη θέση των οποιων είναι σήμερα ο Άρειος Πάγος, η Ριζάριος Σχολή και τόσα άλλα κοινοφελή ιδρύματα, που σήμερα κοσμούν τη πρωτεύουσα του Ελληνικού Κράτους. Επίσης αγοράσθηκε το θωρηκτό Αβέρωφ που συνέβαλε αποφασιστικά στη νικηφόρα έκβαση των Βαλακανικών Πολέμων.

Στα Γιάννενα  και στις άλλες πρωτεύουσες των Νομών της Ηπείρου ιδρύθηκαν επίσης πάρα πολλά έργα: η Επιφάνειος Σχολή, η πρώτη Σχολή των Ιωάννινων, η Σχολή Γκιούμα που μετονομάστηκε σε Μπαλάναιο Σχολή,η Καπλάνειος Σχολή, η Ζωσιμαία Σχολή, που ιδρύθηκε το 1828 με χρήματα της Ζωσιμαίας αδελφότητας  τα νοσοκομεία Χατζηκώστα (το δεύτερο στο Μεσολόγγι), και εκατιντάδες άλλα που δεν είναι δυνατόν να καναφερθουν.. Επίσης εκτός Ηπείρου ιδρύθηκε το Μέκειο, τα Ζωγράφεια Διδασκαλεία,η Ζωγράφειος Σχολή στην Κωνσταντινούπολη, το Δημοτικό Νοσοκομείο η ΑΓΑΠΗ, το Τούλειο Ορφανοτροφείο και η Παπαζόγλειος Υφαντική Σχολή, και άλλα.

Εύκολα συμπεραίνουμε ποσο σημαντικοί και ξεχωριστοί ήταν αυτοί οι άνθρωποι απο την Ήπειρο. Γεννημένοι εκεί, μοναχικοί, πήραν την μεγάλη απόφαση της μετανάστευσης για να αποκτήσουν πλούτο, ωστε να μπορέσουν κάποια μέρα να προσφέρουν και να προστεθούν και αυτοί σαν το επόμενο λιθαράκι της ιστορίας αυτού του τόπου. Έτσι λοιπόν θα πρέπει το σύνολο της κοινωνίας αυτης της χώρας να τους τιμά και να τους ευγνωμονεί.

Γι'αυτό και εμείς, με επικεφαλή την Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδος, την κορυφαία αποδημική οργάνωση των Ηπειρωτών, μεριμνώντας για την διατήρηση της ηπειρωτικής παράδοσης και κουλτούρας και αναδεικνύοντας τα προτερήματα των Ηπειρωτών, όπως η ευεργεσία, η ευποιία και η αλληλοβοήθεια, φροντίζουμε να κρατήσουμε στη μνήμη μας για πάντα αυτούς του θαυμαστούς ανθρώπους και τις αξιέπαινες προσπαθειές τους.

Αυτοί είναι Εθνικοί Ευεργέτες και όχι ο Μάξιμος, που καθημερινά μνημονεύεται το όνομα του, λόγω του Μεγάρου που χρησιμοποιείται από τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος και που πρέπει εδώ και τώρα, να μετονομαστεί σε   Πρωθυπουργικό Μέγαρο κατ΄αντιστοιχία με το Προεδρικό Μέγαρο.
Η ιστορία του Μεγάρου ''Μαξίμου''.

Το Μέγαρο ''Μαξίμου'' δεν ήταν τίποτα άλλο από την ιδιόκτητη κατοικία του Δημητρίου Μαξίμου (1873 – 1955). Ο Δ. Μάξιμος ήταν για πολλά χρόνια διοικητής της Εθνικής Τράπεζας και μετέπειτα πολιτικός με το Λαϊκό Κόμμα. Διετέλεσε υπουργός εξωτερικών (1933 – 1935), γερουσιαστής και εξωκοινοβουλευτικός πρωθυπουργός (1947), όταν ηγήθηκε κυβέρνηση συνεργασίας σε μια προσπάθεια των Αμερικανών να συσπειρώσουν τις πολιτικές δυνάμεις, για να αντιμετωπίσουν την «κομμουνιστική απειλή».

Στην πραγματικότητα το σπίτι ξεκίνησε να χτίζεται, το 1912, από τον εφοπλιστή Αλέξανδρο Μιχαληνό και τη σύζυγο του Ειρήνη Μανούση. Το 1916 πεθαίνει ο Μιχαληνός αφήνοντας το σπίτι ημιτελές, ενώ η χήρα του θα ξαναπαντρευτεί τον Δημ. Μάξιμο. Για λίγα χρόνια το ημιτελές σπίτι αλλάζει ιδιοκτήτη, αφού η Μανούση το πούλησε στον εφοπλιστή Λ. Εμπειρίκο (πατέρας του ποιητή), γιατί, μάλλον, είχε προβλήματα με τα κληρονομικά. Η αγοροπωλησία ήταν, μάλλον, εικονική, αφού η χήρα Μανούση και, πλέον, Μαξίμου θα το ξαναγοράσει (μετά από πέντε χρόνια) από τον Εμπειρίκο. Από τις αρχές του ΄20 το ζεύγος Μαξίμου κατοικεί στην πανέμορφη οικία του. Στη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής είχε επιταχθεί ως κατοικία του Γερμανού Ναυάρχου του Στόλου του Αιγαίου, ενώ μετά την απελευθέρωση χρησίμευσε ως κατοικία του Αμερικανού πρεσβευτή. Το 1952 το Ελληνικό Δημόσιο έρχεται σε συνεννόηση με τον Μάξιμο, προκειμένου να την αγοράσει. Συστήνεται επιτροπή του Πολυτεχνείου για να αποτιμήσει την αξία του οικήματος (11 δισ.δρχ.) και, τελικά, ο Μάξιμος δέχεται να πληρωθεί μόνο το ήμισυ της αξίας (5,75 δισ.δρχ.). Προσέφερε, επίσης, στο Ελληνικό Δημόσιο και όλη την επίπλωση του. Η κυβέρνηση ''ευγνωμονούσα'' δήλωσε ότι θα διατηρήσει το όνομα του ως «οικία Μαξίμου».

* του Κώστα Κωνή - Αντιπρόεδρος της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδος.

Read More